او بوضعى كه فردى از آن از ياد نرود و از آن جناب خواهش مينمائيم كه ما را براههاى راست كه بامور مطلوبه ما كه مراد از آن معارف و احكام و اخلاق است ميرساند هدايت فرمايد و از بديهاى اعمال خود باو پناه ميبريم و بجهت گناهانى كه از ما پيش از اين سر زده از وى طلب آمرزش ميكنيم و توبه مينمائيم و گواهى ميدهيم كه خدائى نيست مگر خداى تعالى و آنكه محمد بنده و رسول او است كه او را بحق و راستى به پيغمبرى فرستاده تا بر او دلالت نمايد و همه را بسوى او هدايت فرمايد پس بوساطت آن حضرت ما را از ضلالت هدايت فرموده از گمراهى براه رسانيده و بسبب او ما را از جهالت و نادانى خلاصى داد و رهانيد هر كه خدا و رسول او را فرمان بردارى كند بحقيقت كه رستگارى يافته رستگارى بزرگ و بثواب عظيمى رسيده و هر كه خدا و رسول او را نافرمانى نمايد زيان كرده و زيانى هويدا و سزاوار عذابى دردناك يا درد آورنده شده پس مبالغه نمائيد در جا آوردن آنچه بر شما واجب و لازم است از شنيدن و قبول كردن و فرمان بردن و خيرخواهى را پاك و پاكيزه نمودن بوضعى كه شائبه غش و خيانت در آن نباشد وبار سنگين را از دوش يك ديگر برداشتن و بدوش خود گرفتن بطور خوشى كه هيچ دلتنگى و منت در آن نباشد و خويش را بر نفس‌هاى خوديارى دهيد بملازمت راه راست كه از آن دست بر نداريد و بدورى كردن از امور ناخوش كه پيرامون نگرديد و حق را در ميان خويش جارى سازيد و فرا گيريد و بر آن يك ديگر را يارى كنيد و دستهاى ظالم بى‌عقل را بگيريد و آن را از سر مظلوم كوتاه كنيد و امر بمعروف و نهى از منكر را بعمل آوريد و فضل صاحبان فضل را بشناسيد خدا ما و شما را بسبب هدايت از بديها نگاه دارد و ما و شما را بر پرهيزكارى ثابت بدارد و از خدا طلب امرزش ميكنم از براى خود و شما» حديث كرد ما را محمد بن حسن بن احمد بن وليد (رضى) گفت كه حديث كرد ما را محمد بن عمرو كاتب از محمد بن زياد علوى از محمد بن ابى زياد جدى صاحب نماز در جده كه گفت حديث كرد مرا محمد بن يحيى بن عمر بن على بن ابى طالب ٧ گفت كه شنيدم از ابو الحسن حضرت امام رضا ٧ كه در نزد مأمون در باب توحيد