اسرار توحيد (ترجمه توحيد صدوق) - اردکاني، محمد علي - الصفحة ٤٥١ - «باب شصت و يكم» در بيان امر و نهى و وعد و وعيد

يا ابن رسول اللَّه چگونه شفاعت از براى صاحبان گناهان كبيره باشد و خداى تعالى ذكره ميفرمايد كه‌ وَ لا يَشْفَعُونَ إِلَّا لِمَنِ ارْتَضى‌ يعنى بندگان گرامى خدا شفاعت و درخواست نميكنند مگر از براى كسى كه پسنديده باشد» و هر كه گناهان كبيره را مرتكب شود پسنديده نباشد. حضرت فرمود كه اى ابو احمد هيچ مؤمنى نيست كه گناهى را مرتكب شود مگر آنكه اين امر او را بد آيد و بر آن پشيمان شود و پيغمبر ٦ فرمود كه كافيست كه پشيمانى توبه باشد و آن حضرت ٧ فرمود كه هر كه خوبى او را شاد كند و بدى او را بد آيد مؤمن است و هر كه پشيمان نشود بر گناهى كه آن را مرتكب مى‌شود مؤمن نيست و شفاعت از برايش واجب نباشد و ستمكار خواهد بود و خداى تعالى ذكره ميفرمايد كه‌ ما لِلظَّالِمِينَ مِنْ حَمِيمٍ وَ لا شَفِيعٍ يُطاعُ‌ يعنى نيست گناهكاران را هيچ خويشى و نه درخواست‌كننده كه فرمان بردارى شود من بآن حضرت عرض كردم كه يا ابن رسول اللَّه چگونه كسى كه پشيمان نميشود بر گناهى كه آن را مرتكب مى‌شود مؤمن نميباشد فرمود كه اى ابو احمد هيچ كس نيست كه كبيره از گناهان را مرتكب شود و او بداند كه بزودى بر آن بازخواست شود مگر آنكه پشيمان شود بر آنچه مرتكب شده و در هر زمان كه پشيمان شود تائب باشد كه شفاعت را استحقاق و سزاوارى دارد و در هر زمان كه بر آن پشيمان نشود و صاحب اصرار باشد و آنكه اصرار دارد و از برايش آمرزيده نميشود زيرا كه او ايمان ندارد بعقوبت آنچه مرتكب شده و اگر بعقوبت آن ايمان ميداشت پشيمان ميشد و پيغمبر ٦ فرمود كه با طلب آمرزش كبيره نيست و باصرار صغيره نيست چه در اول گناه بر طرف مى‌شود و در دويم كبيره ميگردد و اما قول خداى عز و جل‌ وَ لا يَشْفَعُونَ إِلَّا لِمَنِ ارْتَضى‌ پس بدرستى كه ايشان شفاعت نميكند مگر كسى را كه خدا دينش را پسنديده باشد و دين همان اقرار و اعتراف است بجزاى بر خوبيها و بديها و كسى كه خدا دينش را پسنديده باشد پشيمان شود بر آنچه آن را مرتكب مى‌شود از گناهان بجهت معرفتش بعاقبت و انجام خويش در روز قيامت حديث كرد ما را محمد بن موسى بن متوكل «رضى اللَّه عنه» گفت كه حديث كرد ما را على بن حسين سعدآبادى از احمد بن ابى عبد اللَّه برقى از پدرش از محمد بن ابى عمير از