خداوند در صلب او نيز نطفه آفريده و او را «حسن» نام گذاشته، و او را وسيله روشنائى بلاد خود قرار داده و در زمين جانشين خود كرده است و براى امتش عزت و براى شيعيانش چراغ هدايت نصب نموده و او را شفيع مردم در پيشگاه خود معرفى كرده است، اين حسن عذابى است براى دشمنان و مخالفين، و برهانى است براى دوستان و محبين وى در دعاى خود گويد: «يا عزيز العز في عزه، يا عزيزا اعزّنى بعزتك و أيدنى بنصرك، و أبعد عنى همزات الشيطان، و ادفع عنى بدفعك، و امنع عنى بصنعك و اجعلنى من خيار خلقك، يا واحد، يا احد، يا فرد، يا صمد».

هر كه اين دعا را بخواند خداوند او را با وى محشور خواهد كرد و از آتش نجات خواهد داد و لو از اهل آتش باشد، خداوند در صلب وى نيز نطفه پاك و طاهرى قرار داده هر مؤمنى كه آزمايش خود را داده باشد از وى راضى خواهد شد، و ليكن منافقين و كافرين از وى روى ميگردانند، وى امام هادى و مهدى است كه در پيشگاه خداوند مرضى است، او به عدل و داد حكم ميكند و فرمان ميدهد و در قول خود احكام خداوند را تصديق ميكند و خداوند هم وى را تصديق مينمايد.

او از سرزمين تهامه خروج ميكند و با دلائل و نشانه‌ها بيرون مى‌شود، و در طالقان گنج‌هائى دارد و ليكن اين گنج‌ها از طلا و نقره نيست، بلكه اسبان زيبا و تندرو و مردان چابك سوار و نشان دارى هستند كه خداوند آنان را از دورترين بلاد پيرامون يك ديگر جمع خواهد كرد، عدد آنان به اندازه مجاهدين جنگ بدر فقط سيصد و سيزده نفر ميباشند، وى با خود كتابى دارد كه اسامى اصحابش در او درج گرديده و كليه خصوصيات آنان از پدر و مادر و عشيره و محل زندگى در آن صحيفه نوشته شده است، اين اشخاص طبق فرمان پيشواى خود بهر طرف با كوشش حمله ميكنند ابىّ عرض كرد: يا رسول اللَّه دلائل و نشانه‌هاى وى چيست؟ فرمود: وى پرچمى دارد كه هر گاه وقت ظهورش فرا رسد از هم باز مى‌شود و با زبان فصيحى به اذن خداوند فرياد ميزند: اى ولى خداوند خروج كن و دشمنان پروردگار را از بين بردار او داراى دو پرچم و بيرق است و نيز شمشيرى دارد كه همواره در غلاف ميباشد و چون‌