زندگاني چهارده معصوم (ترجمه إعلام الورى بأعلام الهدى شيخ طبرسي) - عطاردي، عزيزالله - الصفحة ٤٢٤ - (نصوص داله بر امامت حضرت رضا

كه خداوند از وى فرزندى كه بهترين اهل روى زمين است ظاهر كند، وى پس از اين خواب، كنيز را بفرزندش بخشيد، هنگامى كه حضرت رضا متولد شد، آن كنيز را طاهره نام گذاشت.

حضرت رضا ٧ در آخر ماه صفر و يا بيست و سوم ماه رمضان سال، دويست و پنج در سن پنجاه و پنج سالگى در قريه سناباذ از توابع طوس چشم از جهان فرو بست، و بعد از وفات پدر بزرگوارش مدت بيست سال امامت كردند، و ايام امامت آن حضرت مصادف بود با ايام هارون الرشيد و امين و مأمون فرزندان وى و در هنگام خلافت مأمون با سمّ از دنيا رفت.

علت اينكه آن جناب را رضا نام نهادند از اين جهت بود كه خداوند از وى رضايت داشت، و هم چنين حضرت رسول و ائمه اطهار عليهم السّلام از وى خوشنود بودند، و گفته شده: علت تسميه آن جناب به «رضا» براى اين بود كه مخالف و مؤالف از وى راضى بودند.

(نصوص داله بر امامت حضرت رضا ٧)

اصحاب حضرت موسى بن جعفر اجماع دارند كه آن حضرت بر امامت فرزندش علي بن موسى عليهما السّلام تصريح كرده، فقط معدودى از واقفيه، كه به ممطوره معروف‌اند در اين مورد اختلاف كرده‌اند، و علت قضيه اين بوده كه در دست آنان مقدارى اموال وجود داشت و چون حضرت موسى بن جعفر عليهما السّلام در زندان بود و پس از آن به شهادت رسيد آنان اموال را ضبط كردند و منكر امامت فرزندش حضرت رضا شدند.

از اين جهت كه آنان براى غرض مخصوصى كه ضبط اموال باشد امامت وى را انكار كرده‌اند، به گفتار آنها اعتمادى نيست، و اعتراض اين جماعت مردود است، پس در اين صورت نصى منقول گفته آنان را كه مخالف عقل هم هست باطل مى‌كند، و اين جماعت اكنون منقرض شده‌اند و از آنان آثارى وجود ندارد، اينك نصوص مربوط را ذيلا درج ميكنيم.