رسائل شيخ اشراق - شيخ اشراق - الصفحة ٣٧٠ - حكايت

گفت: «امشب خوابى عجب‌[١] ديده‌ام، بيا تا با تو بگويم.» من پيش‌[٢] رفتم، پير مرا[٣] گفت: دوش در خواب شدم‌[٤]، جائى عجب ديدم، چنانكه شرح‌[٥] آن نمى‌توانم كرد و در آن ميان شخصى‌[٦] ديدم كه هرگز به حسن او[٧] نديده‌ام‌[٨] و نشنيده، چون در او نگاه كردم از غايت جمال‌[٩] مدهوش شدم، فرياد از نهاد[١٠] من برآمد، گفتم مبادا[١١] كه ناگاه‌[١٢] برود و من در حسرت‌[١٣] او[١٤] بمانم. بجستم و هر دو گوش او محكم‌[١٥] بگرفتم، و در او آويختم. و چون‌[١٦] بيدار شدم هر دو گوش خود را در دست خود ديدم. پس از آن گفتم [ «آه، من هذا هذا حجابى،»][١٧] و اشارت‌[١٨] ببدن خود مى‌كرد و مى‌گريست و مى‌گفت [ «ما احسن قال اخونا الحلّاج رحمة اللّه:][١٩]

و من نيز در اين معنى دو[٢٥] بيتى گفته‌ام:

بيت‌

[١] عجب: عظيم‌S

[٢] پيش:+ آن پيرS

[٣] پير مرا: پيرS

[٤] دوش در خواب شدم: من امشب لحظه‌اى در خواب شدم‌S

[٥] شرح: وصف‌S

[٦] شخصى:

شخصى راS

[٧] هرگز به حسن او: به حسن او هرگزS

[٨] نديده‌ام: نديده بودم‌S

[٩] جمال:+ اوS

[١٠] نهاد:-S

[١١] مبادا: نبايدS

[١٢] ناگاه:-F

[١٣] حسرت: حيرت‌S

[١٤] او: دى‌S

[١٥] محكم:-S

[١٦] و چون: چون‌F

[١٧] آه ... حجابى: آه هذا حجاب‌F آه من هذا حجابى‌P

[١٨] و اشارت: اشارت‌F

[١٩] ما احسن ... رحمه اللّه:

ما احسن ما اقول اخواناF

[٢٠] بدا لك: بذلك‌S

[٢١] اكتتامه: اكتنامه‌S

[٢٢] عن: فى‌P

[٢٣] شهى: ستنهى‌S

[٢٤] بدا لك ... نظامه:-F

[٢٥] دو:-F