رسائل شيخ اشراق - شيخ اشراق - الصفحة ٢٦٨ - فصل ١

بسم اللّه الرّحمن الرّحيم و به نستعين (١) «نَحْنُ نَقُصُّ عَلَيْكَ أَحْسَنَ الْقَصَصِ بِما أَوْحَيْنا إِلَيْكَ هذَا الْقُرْآنَ وَ إِنْ كُنْتَ مِنْ قَبْلِهِ لَمِنَ الْغافِلِينَ.»[١]

گر عشق نبودى و غم عشق‌[٢] نبودى چندين سخن نغز كه گفتى كه شنودى؟

ور باد نبودى كه سر زلف ربودى رخساره معشوق بعاشق كه نمودى؟

فصل ١[٣]

(٢) بدان كه اوّل چيزى كه حقّ سبحانه و تعالى بيافريد گوهرى بود تابناك، او را عقل نام كرد كه «اوّل ما خلق اللّه تعالى العقل»[٤] و اين‌[٥] گوهر را سه صفت بخشيد: يكى شناخت‌[٦] حقّ و يكى شناخت خود و يكى شناخت آن كه نبود پس ببود. از آن صفت كه بشناخت حقّ تعالى تعلّق داشت حسن پديد آمد كه آن را «نيكويى» خوانند، و از آن صفت كه بشناخت خود تعلّق داشت عشق پديد آمد كه آن را «مهر»

[١] سوره ١٢( يوسف) آيه ٣

[٢] و غم عشق: سخن عشق‌T

[٣] فصل ١:

فصل‌T

[٤] الوافى، ملا محسن فيض كاشانى، طهران، ١٣٢٤، جلد اول، ص ١٧- ١٩

[٥] اين: آن‌S

[٦] شناخت: بشناخت‌S