رسائل شيخ اشراق - شيخ اشراق - الصفحة ٣٩٩ - فصل دهم

قرآن مى‌فرمايد[١]: « [وَ إِنْ يَكادُ الَّذِينَ كَفَرُوا لَيُزْلِقُونَكَ بِأَبْصارِهِمْ‌][٢] لَمَّا سَمِعُوا الذِّكْرَ وَ يَقُولُونَ إِنَّهُ لَمَجْنُونٌ»[٣]. و نيز ذكر حقّ‌[٤] واجب است كه‌[٥] «اذْكُرُوا اللَّهَ ذِكْراً كَثِيراً»[٦] و «اذْكُرِ اسْمَ رَبِّكَ وَ تَبَتَّلْ إِلَيْهِ تَبْتِيلًا»[٧]، «قَدْ أَفْلَحَ مَنْ تَزَكَّى وَ ذَكَرَ اسْمَ رَبِّهِ فَصَلَّى»[٨]. و آيتهاى بسيار آمده است در حقّ‌[٩] ذكر، پس ذكر كردن واجب است و ذكر بر[١٠] چند نوع است، امّا بر[١١] دو نوع اقتصار[١٢] كنيم: [يكى‌[١٣] «اللّه» گفتن، و ديگر[١٤] «هو». و «هو» را تأثير[١٥] عظيم است، و اين ذكر منتهيان است‌][١٦]، و «اللّه»[١٧] بعد از[١٨] «لا اله الا اللّه» باشد. و اوّل ذكر زبان باشد، آنگاه‌[١٩] ذكر جان. و چون جان بذكر در آمد زبان خاموش شود.

(٨٠) و همچنانكه شيخى بايد تا خرقه پوشاند[٢٠] پيرى بايد كه ذكر تلقين كند، و بى‌پير بجائى‌[٢١] نرسند[٢٢]. و نيز ذكر كردن را جاى خالى بايد دور از زحمت مردم‌[٢٣]. و چون پير مريد را بيند و داند كه او را[٢٤] استعدادى‌[٢٥] هست‌[٢٦]، تلقين ذكر كند كه لايق داند[٢٧] و در جاى نشاند و نگذارد كه هيچ فكر[٢٨] كند و دائما ذكر كند چنانكه هيچ گونه‌[٢٩] منقطع نشود. و بمقدار استعداد مريد قدر[٣٠] طعام‌[٣١] فرمايد. و هر روز پيش مريد مى‌آيد[٣٢] تا اگر[٣٣] واقعه يا[٣٤] خوابى ديده باشد تعبيرى‌[٣٥] چنانكه لايق باشد بكند. و كم از

[١] مى‌فرمايد: خبر مى‌دهدS

[٢] و ان ... بابصارهم:-F

[٣] سوره ٦٨( القلم) آيه ٥١

[٤] ذكر حق: حق تعالى را ياد كردن‌S

[٥] كه: چنانكه در قرآن مجيد آمده است‌S

[٦] سوره ٣٣( الاحزاب) آيه ٤١

[٧] سوره ٧٣( المزمل) آيه ٨

[٨] سوره ٨٧( الاعلى) آيه ١٤- ١٥

[٩] حق:-S

[١٠] ذكر بر:+ كردن‌S

[١١] بر:-S

[١٢] اقتصار: اختيارSF

[١٣] يكى: اول‌F

[١٤] ديگر: آخرP

[١٥] تأثير: اثرى‌P

[١٦] يكى ...

منتهيان است:-S

[١٧] و اللّه: اول اللّه‌S

[١٨] بعد از: بعدSP

[١٩] آنگاه: بعد از آن‌S

[٢٠] پوشاند: بپوشاندS

[٢١] بجائى: بچيزى‌S

[٢٢] نرسند: نرسدS

[٢٣] دور از زحمت مردم: دور دست چنانكه زحمت مردم نباشدS

[٢٤] او را:-F

[٢٥] استعدادى: استعدادF

[٢٦] هست:+ كه‌F

[٢٧] كه لايق داند: و آن ذكر لايق مبتديان باشد تلقين كندS

[٢٨] فكر: فكرى‌S

[٢٩] هيچ گونه:-S

[٣٠] قدر: قلت‌S

[٣١] قدر طعام: استطعام‌P

[٣٢] مى‌آيد: آيدS

[٣٣] تا اگر: و اگرF

[٣٤] يا: و ياF

[٣٥] تعبيرى: تعبيرS