رسائل شيخ اشراق - شيخ اشراق - الصفحة ٢٨٢ - فصل ٧

من آمدند و با من مشورت كردند. من‌[١] اين حال‌[٢] بر حسن كه پيشواى ما بود عرض‌[٣] كردم، حسن گفت: شما صبر كنيد تا من بروم و نظرى دراندازم، اگر خوش آيد[٤] شما را طلب كنم. ما همه گفتيم كه فرمان‌تر[٥] است.

(٢٠) حسن بيك منزل بشهرستان‌[٦] آدم رسيد، جائى دلگشاى‌[٧] يافت، آنجا مقام ساخت. ما نيز بر پى او برآمديم‌[٨]. چون نزديك رسيديم طاقت وصول او نداشتيم، همه از پاى در آمديم و هر يكى بگوشه‌اى افتاديم، تا اكنون كه نوبت يوسف در آمد نشان حسن پيش يوسف دادند[٩]. من و برادر كهين كه نامش حزنست روى بدان جانب نهاديم، چون آنجا رسيديم حسن پيش از آن شده بود كه ما ديده بوديم‌[١٠]. ما را بخود راه نداد[١١]، چندان كه زارى بيش‌[١٢] مى‌كرديم استغناء او از ما زيادت مى‌ديديم.

بيت‌[١٣]

-

[١] كردند من: كردند و من‌S

[٢] مشورت كردند و من اين حال ...: تا پايان فصل ٧ در آخر فصل ٢T آمده است

[٣] عرض: عرضه‌T

[٤] خوش آيد:

خوشم افتادS

[٥] كه فرمان: فرمان‌T

[٦] بشهرستان: شهرستان‌S

[٧] جائى دلگشاى:

جا دلگشاS

[٨] برآمديم: برانديم‌T

[٩] پيش يوسف دادند: پيش او مى‌دادندT

[١٠] ديده بوديم: ديديم‌T

[١١] نداد: نمى‌دادT

[١٢] بيش: پيش‌S

[١٣] بيت:

شعرT