رسائل شيخ اشراق - شيخ اشراق - الصفحة ٢٩٠ - فصل ١٢

و سلطان ازل و ابد شحنگى كونين بدو ارزانى داشته است، و اين شحنه هر وقتى بر طرفى زند و هر مدّتى نظر بر اقليمى افكند. و در منشور او چنين‌[١] نبشته است كه در هر[٢] شهرى كه روى نهد، مى‌بايد[٣] كه خبر بدان شهر رسد[٤]، گاوى از براى او قربان كنند كه‌[٥] «إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تَذْبَحُوا بَقَرَةً»[٦]، و تا گاو نفس را نكشد قدم در آن شهر ننهد. و بدن انسان بر مثال شهريست، اعضاى‌[٧] او كويهاى‌[٨] او و رگهاى او جويهاست كه در كوچه رانده‌اند، و حواس او پيشه‌وران‌اند[٩] كه هر يكى بكارى مشغول‌اند.

(٢٨) و نفس گاويست كه درين شهر خرابيها[١٠] مى‌كند و او را دو سروست يكى حرص و يكى امل‌[١١]، و رنگى خوش دارد، زردى روشن است فريبنده، هر كه درو نگاه كند خرّم شود، «صَفْراءُ فاقِعٌ لَوْنُها تَسُرُّ النَّاظِرِينَ»[١٢].

نه پير است‌[١٣] كه بحكم‌[١٤] «البركة مع اكابركم» بدو تبرّك جويند، نه جوانست كه بفتواى «الشباب شعبة من الجنون» قلم تكليف از وى‌[١٥] بردارند، نه مشروع دريابد، نه معقول‌[١٦] فهم كند، نه ببهشت نازد، نه از دوزخ ترسد، كه‌ «لا فارِضٌ وَ لا بِكْرٌ عَوانٌ بَيْنَ ذلِكَ»[١٧].

[١] چنين: حسن‌T

[٢] در هر:- هرS

[٣] مى‌بايد: بايدT

[٤] خبر بدان شهر رسد: خداوند آن شهرS

[٥] كنند كه:- كه‌T

[٦] سوره ٢( البقرة) آيه ٦٤

[٧] اعضاى: و اعضاى‌S

[٨] كويها: كوچهاS

[٩] پيشه‌وران: پيشه داران‌S

[١٠] خرابيها: چرا تنهاT

[١١] امل: اميدT

[١٢] سوره ٢( البقرة) آية ٦٤

[١٣] پير است: پيريست‌T

[١٤] بحكم: بسبب‌T

[١٥] از وى: ازوT

[١٦] نه معقول: و نه معقول‌T

[١٧] سوره ٢( البقرة) آيه ٦٣