فقه نظام سياسى اسلام - اراکی، محسن - الصفحة ٣٤٣ - واژه نهم «عبادت»

اين است فضل و عطاى الهى كه به آن كس خواست مى‌بخشد و خداوند فزون بخشى بزرگ است.

بنابراين، مُلك و حكومتى كه به انبياء داده ميشود، از قبيل برتريهاى دنيوى آلوده به جاه‌طلبى و برترى‌جويى نيست، بلكه فضل الهى و گزينشى است كه از سوى خدا صورت ميگيرد و معيار آن مراتب فضل و تقدمى است كه انبياى الهى در نتيجه خضوع كامل و عبوديّت تام در پيشگاه الهى بدان دست يافتهاند (اللَّهُ أَعْلَمُ حَيْثُ يَجْعَلُ رِسالَتَهُ)[١] «خدا مى‌داند رسالت خود را در كجا و در چه جايگاهى قرار دهد».

بنابراين، اتهامى كه در سوره مؤمنون از زبان سران قوم نوح (ع) به ايشان نسبت داده‌شده‌ (يُرِيدُ أَنْ يَتَفَضَّلَ عَلَيْكُمْ) «مى‌خواهد برشما برترى جويد» نشانه روشنى است كه نوح (ع) مردم را به اطاعت و پذيرش فرمانروايى خويش به عنوان فرستاده خداوند فرا ميخوانده است- همان‌گونه كه در آيات ديگرى كه در گذشته آورديم بدان تصريح شده- بدين جهت سران قوم او براى بى‌اثركردن سخن نوح (ع) و پراكنده‌كردن مردم از پيرامون او، او را به برترى‌جويى و رياست‌طلبى متهم ميساختند.

در ادامه آيات سوره مؤمنون با اشاره به رسالت صالح (ع) ميفرمايد:

(ثُمَّ أَنْشَأْنا مِنْ بَعْدِهِمْ قَرْناً آخَرِينَ\* فَأَرْسَلْنا فِيهِمْ رَسُولًا مِنْهُمْ أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ ما لَكُمْ مِنْ إِلهٍ غَيْرُهُ أَ فَلا تَتَّقُونَ\* وَ قالَ الْمَلَأُ مِنْ قَوْمِهِ الَّذِينَ كَفَرُوا وَ كَذَّبُوا بِلِقاءِ الْآخِرَةِ وَ أَتْرَفْناهُمْ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا ما هذا إِلَّا بَشَرٌ

[١] . سوره انعام: ١٢٤.