فقه نظام سياسى اسلام - اراکی، محسن - الصفحة ٢٤٩ - واژه چهارم «ولايت»

٢. با ساير مؤمنان اين تفاوت را دارند كه مخاطب به اين آيه نيستند و در نتيجه نسبتشان با ولايت مضاف به ضمير «كم» نسبت من «له الولاية» است، نه نسبت «من عليه الولاية».

اين ولايت با اين ويژگى، در ولايت به معناى مُلك و حاكميت و رهبرى منحصر است؛ زيرا تنها ولايت به اين معناست كه مى‌تواند از اين دو ويژگى برخوردار باشد.

و به عبارتى ديگر، آيه كريمه فوق دلالت بر اين حقيقت دارد كه معنايى از «ولايت» در آن اراده شده كه من له الولايه‌اى دارد و من عليه الولايه؛ و اينكه عامه مسلمين كه با ضمير «كُم» در «وليّكم» مورد خطاب قرار گرفته‌اند، «من عليه الولاية» مى‌باشند و جمعى خاص از مؤمنان كه با «وَ الَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ ...» به آنها اشاره شده در كنار خدا و رسول «من له الولاية» مى‌باشند. ولايتى كه در آن، بين مسلمين «من له الولاية» خاص محصور و «من عليه الولاية» عام شامل داشته باشد، در ولايت به معناى ولايت امر و حق حاكميت و امر و نهى منحصر است.

آيه سوم:

از آيات ولايت كه بر حصر حاكميت در ذات اقدس حق دلالت دارد، آيات چهاردهم و پانزدهم از سوره انعام است:

(قُلْ أَ غَيْرَ اللَّهِ أَتَّخِذُ وَلِيًّا فاطِرِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ هُوَ يُطْعِمُ وَ لا يُطْعَمُ قُلْ إِنِّي أُمِرْتُ أَنْ أَكُونَ أَوَّلَ مَنْ أَسْلَمَ وَ لا تَكُونَنَّ مِنَ الْمُشْرِكِينَ\* قُلْ إِنِّي أَخافُ إِنْ عَصَيْتُ رَبِّي عَذابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ).

بگو: «آيا غير خدا را ولىّ خود انتخاب كنم؟! (خدايى) كه آفريننده آسمان‌ها و زمين است؛ اوست كه روزى مى‌دهد، و نيازى به روزى ندارد» بگو: «من مأمورم كه نخستين مسلمان باشم؛ و (خداوند به من دستور داده كه) از مشركان نباش»\* بگو: