فقه نظام سياسى اسلام - اراکی، محسن - الصفحة ٣٠١ - قسمت دوم

همچنين:

(وَ ما كانَ لِمُؤْمِنٍ وَ لا مُؤْمِنَةٍ إِذا قَضَى اللَّهُ وَ رَسُولُهُ أَمْراً أَنْ يَكُونَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ مِنْ أَمْرِهِمْ وَ مَنْ يَعْصِ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ فَقَدْ ضَلَّ ضَلالًا مُبِيناً)[١]

هيچ مرد و زن با ايمانى حق ندارد هنگامى كه خدا و پيامبرش فرمانى صادر كنند، اختيارى (در برابر فرمان خدا) در كار خود داشته باشد؛ و هر كس خدا و پيامبرش را نافرمانى كند، به گمراهى آشكارى گرفتار شده است!

و نيز:

(وَ مَنْ يَعْصِ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ فَإِنَّ لَهُ نارَ جَهَنَّمَ خالِدِينَ فِيها أَبَداً)[٢].

و كسانى كه نافرمانى خدا و پيامبرش كنند، آتش دوزخ از آن آنهاست و جاودانه در آن مى‌مانند.

اين دسته از آيات، دلالت بر اين دارد كه معصيت خدا و رسول كفر محض است؛ اگرچه با اقرار به وحدانيّت خدا و رسالت رسول خدا همراه باشد، و اينكه ملاك حقيقى ايمان اطاعت خدا و رسول است، نه صرف اقرار به وحدانيّت خدا و رسالت رسول و نيز ملاك حقيقى كفر معصيت خدا و رسول است؛ اگر چه با اقرار به وحدانيت خدا و رسالت رسول همراه باشد.

آنچه مطلب فوق را مورد تأكيد قرار مى‌دهد، آيات ذيل است:

[١] . سوره احزاب: ٣٦.

[٢] . سوره جن: ٢٣.