فقه نظام سياسى اسلام - اراکی، محسن - الصفحة ٢٢٧ - واژه چهارم «ولايت»

٢. و نيز روايت مهاجر اسدى از امام صادق (ع) در حديث عيسى (ع) با يكى از مردگان روستايى كه مشمول خشم خدا شده بود، عيسى (على‌نبيّنا وآله وعليه‌السّلام) از او پرسيد:

«وَيْحَكُمْ مَا كَانَتْ أَعْمَالُكُمْ؟ قَالَ: عِبَادَةُ الطَّاغُوتِ ...

واى بر شما اعمال شما چه بود؟ گفتند: پرستش طاغوت- تا آنجا كه فرمود:-

كَيْفَ كَانَتْ عِبَادَتُكُمْ لِلطَّاغُوتِ؟ قَالَ: الطَّاعَةُ لِأَهْلِ الْمَعَاصِي ...

إلى آخر الحديث»[١].

چگونه طاغوت را پرستش مى‌كرديد؟ گفت: معصيت‌كاران را اطاعت مى‌كرديم ... تا آخر روايت.

در اين روايت، همچون روايت قبلى، طاغوت به معناى حاكم جور تفسير شده است. در روايت اول كه مطلب روشن است؛ در روايت دوم نيز تعبير «الطَّاعَة لِأَهْلِ الْمَعَاصِى» دلالت بر اين دارد كه مراد از اين اهل معاصى، فرمانروايان معصيت‌كارند كه با دستور و امر خويش ديگران را وادار به معصيت مى‌كنند.

٣. و نيز كلينى به سند صحيح از امام باقر (ع)- در ضمن روايتى- نقل مى‌كند كه در تفسير آيه كريمه:

(فَالَّذِينَ آمَنُوا بِهِ وَ عَزَّرُوهُ وَ نَصَرُوهُ وَ اتَّبَعُوا النُّورَ الَّذِي أُنْزِلَ مَعَهُ أُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ)[٢].

[١] . همان، ج ٢، ص ٣١٨.

[٢] . سوره اعراف: ١٥٧.