فقه نظام سياسى اسلام - اراکی، محسن - الصفحة ١٤٦ - ب توحيد افعالى خداوند

امر تمكينى خداوند، امرى است كه به وسيله آن، موجود قدرت انتخاب فعل پيدا مى‌كند و مى‌تواند با اعمال اراده و اختيار، درباره فعل و رفتار مورد پسند خود تصميم بگيرد و با تصميم انتخابى خود، فعل و رفتار مورد پسند خود را ايجاد كند.

اين گونه افعال اختيارى كه از موجوداتى مختار نظير انسان سر مى‌زند، اگر چه با انتخاب و تصميم فاعل و با اراده و اختيار او به‌وجود مى‌آيند، لكن اين قدرت بر انتخاب و نيز مقدمات آن و همچنين ابزار اعمال آن- نظير اندام و جوارح سالم و ساير ابزارهاى مورد نياز- را خداوند به فاعل مباشر آن- نظير انسان يا هر موجود مختار ديگرى- بخشيده و با تداوم اين عطا و بخشش است كه فاعل- نظير آدمى يا هر موجود مختار ديگرى- مى‌تواند فعل و رفتار مورد پسند خود را انتخاب نموده و به آن جامه تحقق و وجود عينى بپوشاند.

بخشيدن قدرت انتخاب و فعل به فاعل مختار توسّط خداوند متعال به واسطه امر تمكينى صورت مى‌گيرد كه نوعى از اوامر تدبيرى خداوند است، قرآن كريم در اشاره به اين امر تمكينى مى‌فرمايد:

وَ إِذا أَرَدْنا أَنْ نُهْلِكَ قَرْيَةً أَمَرْنا مُتْرَفِيها فَفَسَقُوا فِيها فَحَقَّ عَلَيْهَا الْقَوْلُ فَدَمَّرْناها تَدْمِيراً[١].

آنگاه كه بخواهيم يك آبادى را نابود كنيم به ثروتمندان سركش آن امر و دستور مى‌دهيم پس آنان فساد و زشتى را در آن رواج مى‌دهند پس استحقاق اجراى گفته (و سنت) ما در آنان تماميت مى‌يابد، پس آن را به طور كامل و سخت نابود مى‌كنيم.

[١] . سوره اسراء: ١٦.