اخذ ناقصا و اعطاء راجحا در ساير معاوضات و صاحب مجمع آورده كه اقرب للتقوى بر دو وجه است يكى آنكه (اقرب الى ان ينتقى احدهما ظلم صاحبه لان من ترك لغيره حق نفسه كان اقرب الى ان يظلم غيره بطلب ما ليس له و الثانى معناه اقرب الى اتقاء معصية اللَّه تعالى لان من ترك حق نفسه كان اقرب الى ان لا يعصى اللَّه تعالى بطلب ما ليس له) و بدان كه چون حقتعالى حث عباد فرمود بر اطاعت احكام شرعيه تخصيص صلاة نمود از آن بمحافظت بر آن زيرا كه اعظم طاعاتست و فرمود حافِظُوا عَلَى الصَّلَواتِ‌ و يا بجهة تأديه شكر بر تبيين احكام طلاق بمحافظت نماز امر نمود و گفت مواظبت كنيد بر نمازهاى فريضه بمواقيت و حدود و حقوق آن‌ وَ الصَّلاةِ الْوُسْطى‌ و مداومت كنيد خصوصا بر نمازى كه متوسط است ميان صلاة خمس يا مزيت فضل دارد نسبت بآنها و كاشفى و غيره در تفسير خود آورده كه بقول ابن عباس و انس بن مالك و معاذ جبل و جابر و ابى اسامه مراد از صلاة وسطى نماز بامداد است كه ميان سواد ليل و بياض نهار مى‌گذارند و يا ميان دو نماز ليلى و دو نماز نهارى يا باعتبار آنكه از هر طرف او نمازى است كه در او قصر مى‌كنند و بقول ابن عمر و زيد بن اسامه و بعضى ديگر از صحابه نماز پيشين است و وجه وسطيه او آن است كه آن را در وسط نهار ميگذارند يا اوسط صلاة نهاريه است و بروايت ماثوره از امير المؤمنين (ع) و ام سلمه و ابن عباس و ابن مسعود و بعضى ديگر از اكابر صحابه نماز عصر است و در اين باب حديثى وارد شده در روز حرب احزاب كه‌

شغلونا عن الصلاة الوسطى صلاة العصر

و آن را وسطى بواسطه آن گفت كه دو نماز روز از يك جانب دارد كه در يكى قصر است و در ديگرى اتمام و دو نماز شب از طرف ديگر بهمين وجه و اكثر اصحاب ما بر اين قولند و بروايتى ديگر از ابن عباس و قبيضة بن ذويب نماز شام است چه او ميانه نمازهاست در مقدار زيرا كه اكثر ركعات در فرايض چهار است و اقل دو و اين ما بين اقل و اكثر واقع شده يا ميان دو صلاة اخفاتيه و در صلاة جهريه است و طايفه ديگر نماز خفتن را صلاة وسطى دانند كه ميان دو صلاة جهريه واقع است كه افتتاح و اختتام عبادات نهاريه و ليليه بايشان باشد يا ميان دو نماز كه قصر را بر ايشان راه نيست و مزيت تبيين اين از كلام صاحب كنز العرفان و بعضى ديگر از علماى تفسير بعد از اين مذكور خواهد شد وَ قُومُوا و ديگر امر مى‌فرمايد كه بپا ايستيد لِلَّهِ‌ براى خدا و محض اخلاص او قانِتِينَ‌ در حالتى كه فرمان برداران باشيد خداى را ابو سعيد خدرى گفته كه قنوت در هر موضعى از مواضع قرآن كه واقع شده بمعنى طاعتست و نزد بعضى ديگر بمعنى ذكر كنندگان‌