يوم احد ستة عشر ضربت سقطت الى الارض فى اربع منهن فجاء فى رجل حسن الوجه طيب الريح فاخذ باصبعى فاقامنى ثم قال اقبل عليهم فانك فى طاعة اللَّه و طاعة رسوله و هما عنك راضيان‌

يعنى در روز احد شانزده ضربت بمن رسيده بود كه در چهار ضرب از آن بر زمين افتادم پس مردى نيكو روى و خوشبوى نزد من آمد و انگشت مرا بگرفت و برخيزانيد و گفت متوجه حرب شو كه تو در طاعت خدا و رسول اويى و خدا و رسول از تو خشنودند

فاتيت رسول اللَّه فاخبرته فقال يا على ما تعرف الرجل قلت لا و لكنى شبهته دحية الكلبى فقال يا على اقر اللَّه عينك كان جبرئيل‌

يعنى بعد از آن نزد رسول خدا رفتم و او را از اين صورت خبر دادم فرمود يا على نميشناسى آن مرد را گفتم يا رسول اللَّه نميشناسم و ليكن صورت او را مشابه صورت دحيه كلبى يافتم فرمود يا على خدا چشم ترا روشن گرداند مرده باد ترا كه آن كس كه دست تو را گرفت و برخيزانيد و بحرب دشمنان خدا ترغيب نمود جبرئيل بود پس من باين مژده قوت تمام يافتم و بهر دو دست دشمنان خدا را ميكشتم و شر ايشان را از رسول خدا دفع ميكردم تا آنكه سرهاى دلاوران و سرداران را بر خاك مذلت انداختم القصه چون كفار ديدند كه سرداران و شجاعان لشگر ايشان بر دست امير المؤمنين (ع) كشته شدند هيچ كس را جرات آن نشد كه در مقابل آن حضرت آيد بالضرورة قرار بر فرار دادند و بمكه مراجعت كردند و پيغمبر (ص) با اصحاب ظفر پيكر قصد كرد كه متوجه مدينه شود كه ناگاه فاطمه از دور پيدا شدند و سبب خروج او از مدينه بآن صوب عنقريب سمت ذكر خواهد يافت و چون نزديك رسيد و روى پدر بزرگوار خود را خون آلود ديد بگريه افتاد فى الحال آب را با ظرفى حاضر ساخت و روى اطهر آن سرور را بشست و در روايت آمده كه امير المؤمنين (ع) آب را در سپر خود ميكرد و بر سر و روى آن حضرت ميريخت و فاطمه (ع) دست بر آن ميماليد و چون خون از جراحت آن حضرت باز نميايستاد فاطمه (ع) خرقه را بسوخت و بر آن جراحت نهاد خون باز ايستاد و بعد از آن اثر خون از روى آن حضرت زايل ساخت و بصحت رسيده كه بعد از انهزام كفار دست امير المؤمنين (ع) تا كتف خون آلود شده بود و از ذو الفقار او خون ميچكيد پس آن را بفاطمه (ع) داد و گفت‌

خذى هذا السيف فقد صدقنى اليوم‌

اين شمشير را بستان كه امروز با من وفادارى كرد و اين ابيات انشا فرمود كه‌

أ فاطم هاك السيف غير ذميم‌		فلست بر عديد و لا بمليم‌