فرمايد كه‌ إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا بدرستى كه آنان كه كافر شدند بقرآن و بمحمد (ص) و آنها كعب بن اشرف و اصحاب اويند لَنْ تُغْنِيَ عَنْهُمْ‌ هرگز باز ندارد از ايشان‌ أَمْوالُهُمْ‌ مالهاى ايشان كه برشوت ميدهند يا ميگيرند از اراذل قوم خود يا مطلق اموال كه همه عمر را صرف تحصيل آن كرده‌اند وَ لا أَوْلادُهُمْ‌ و نه فرزندان ايشان كه باعانت و امداد ايشان مستظهرند مِنَ اللَّهِ شَيْئاً از عذاب خدا چيزى را و ذكر شي‌ء دلالت است بر نفى عام يعنى هيچ چيز از اموال و اولاد نفع بايشان نرساند و ايشان را از عذاب باز ندارد تخصيص اموال و اولاد با اينكه مطلق شي‌ء دافع عذاب نباشد از ايشان جهت آنست كه اين هر دو اعز اشيااند و عمده آن پس هر گاه كه آنها با وجود اعزيت و اكثريت اعتماد و استظهار بر آن سود نكند پس غير آن بطريق اولى‌ وَ أُولئِكَ‌ و آن گروه كفار أَصْحابُ النَّارِ ملازمان آتش دوزخ‌اند هُمْ فِيها خالِدُونَ‌ ايشان در آن آتش جاويد ماندگانند بعد از آن ذكر ضرب المثل مى‌كند براى انفاق اهل كفر و نفاق ميفرمايد كه‌ مَثَلُ ما يُنْفِقُونَ‌ مثل آنچه نفقه ميكنند يهودان بر علماء خود و يا ابو سفيان و اتباع او بر اصحاب خود در حرب احد و مدد لشكر كفر ميكنند يا اخراجات مشركان در روزهاى عيد بر بتان خود يا مطلق انفاق ايشان خواه بقصد قربت باشد و يا بغير آن و يا نفقه منافقان بريا و سمعة فِي هذِهِ الْحَياةِ الدُّنْيا درين زندگانى دنيا كَمَثَلِ رِيحٍ‌ مانند باديست كه باشد فِيها صِرٌّ در آن سرماى سخت‌ أَصابَتْ حَرْثَ قَوْمٍ‌ برسد بكشت زار قومى كه به شرك و معاصى‌ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ‌ ستم كردند بر نفس‌هاى خود يا بجهت آنكه حق حقتعالى نداده‌اند فَأَهْلَكَتْهُ‌ پس هلاك و نابود گرداند آن باد سرد گشت ايشان را بجهت عقوبات و نكال ايشان چه اهلاك از سخط اشد است صر برد شديد است و اصل آن صرير است كه بمعنى صوتست و نزد زجاج صر صوت لهب نار است كه در او ريح باشد و ميتواند بود كه مراد صوت ريح بارد شديد باشد و اين از صفات شمالست و اما نزد ابن عباس و حسن و قتاده و جمعى ديگر برد شديد است و بروايت ديگر از ابن عباس سموم حاره قاتله و اول قول اكثر مفسرينست و صاحب انوار گفته كه اطلاق آن شايع است در ريح بارده مانند صرصر و آن در اصل مصدر است كه منعوت به واقع شده و يا نعت است و منعوت آن محذوف اى (قرة صر) و در مجمع آورده كه در آيه مضاف مقدر است و تقدير اين است كه (مثل اهلاك ما ينفقون‌