خطبه او نمايد بتعريض يا تصريح و همچنين خطبه او حرام است بر كسى كه بر او حرام ابدى باشد چون ملاعنه و مطلقه تسعه چه اين هر دو حرامند بر ملاعن و مطلق و اما غير او را در عده تعريض جايز است و تصريح حرام و معتده بطلاق بائن غير زوج را تصريح حرام است و تعريض جايز و اما زوج را جايز است تعريض مطلقا و اما تصريح جايز است او را نسبت بمختلعه و مفسوخه بعيب يا تدليس و جايز نيست او را در سه طلاقه خواه در عده يا غير آن مگر گاهى كه محلل در آمده باشد و حكم تعريض حكم اكنان دارد در نفس كه آن اضمار و ستر است يق (كنيته اى سترته) دوم قوله (علم اللَّه انكم ستذكرونهن سراى فى القلب فاذكروهن لان تركه غير مقدور) و بعد از آن نهى نموده از مواعد سرا و مراد بسر جماع است زيرا كه در خلوت واقع مى‌شود و نهى از مواعده آن بجهت آنست كه آن كلاميست فاحش و قبيح پس خطبه بآن جايز نباشد مطلقا و بعد از آن قول بمعروف را مستثنى نموده از قوله (و لا تواعدوهن اى لا تواعدوهن الا مواعدة معروفة او بقول معروف) چنان كه گذشت سيم در قول‌ وَ لا تَعْزِمُوا عُقْدَةَ النِّكاحِ‌ نهى فرموده از عقد نكاح معتدات بنهى از لازم آن زيرا كه عزم از لوازم فعل اختياريست و نهى از لازم مستلزم نهى از ملزوم آن و اصل عزم قطع است چه عازم قاطعست كه تجويز نقيض مراد خود نمى‌كند و كتاب عده مكتوبه است و اجل آن منتهاى آن است و در اين جا چند مسئله است يكى آنكه مخطوبه حرام نمى‌شود بتحريم خطبه دوم آنكه اگر عقد كند بر معتده با آنكه عالم باشد بتحريم و عدة حرام ابدى ميشود مطلقا و اگر جاهل باشد و دخل كرده همچنين است و الا فلا سيم شافعيه تخصيص آيه كرده اند بعده وفات و اختلاف كرده‌اند در عده فراق و نزد ما خلافى نيست در آن انتهى كلامه مرويست از سكينه بنت حنظله كه محمد بن على الباقر (ع) نزد من آمد و من در عده بودم مرا گفت شناخته باشى قرابت مرا با رسول (ص) و دانسته باشى حق پدرانم را و جدم را على بن ابى طالب (ع) و تقدم و سابقه او را من گفتم يا بن رسول اللَّه خطبه ميكنى و من در عده‌ام و همه مردمان علم فقه را از تو مى‌آموزند فرمود سبحان اللَّه من تو را خطبه نكردم بلكه حديث جد و پدر و مرتبه و سابقه ايشان را بتو گفتم نشنيده كه رسول (ص) نزد ام سلمه رفت و او در عده بود و حديث مرتبه خود و مكانت و منزلت خود با وى ميگفت و در آن حال بر دست خود تكيه كرده بود تا آنكه حصير در دست او اثر كرد و آنچه باو مى‌گفت خطبه نبود مراد آنست كه تصريح بخطبه نكرد و نزد ضحاك و ربيع مراد بسر جماعست بحرام و آن چنان بود كه مردى نزديك زن معتده رفتى و او را فريب دادى بگفتارهاى خوش آينده و گفتى تمكين من ده بمباشرت تا چون عده بسر آيد ترا آشكارا نكاح كنم حق سبحانه باين آيه نهى آن فرمود آورده‌اند كه عادت عرب آن بود كه طلاق بسيار دادندى و مراجعت كردندى رسول (ص) از اين نهى كرد و فرمود

ما بال اقوام يلعبون بحدود اللَّه‌