كرد و گفت اين حكم ميان من و تو حاكمى كند كه تو او را منصب قضا داده يعنى شريح پس هر دو نزد شريح رفتند امير المؤمنين (ع) دعوى كرد شريح گواه خواست آن حضرت امام حسن را بياورد تا گواهى دهد گفت بيك گواه حكم نكنم قنبر را بياورد گفت بگواهى بنده حكم نكنم امير المؤمنين (ع) فرمود

قبحك اللَّه من حاكم لقد جرت فى حكمك ثلث مرات‌

درين حكم سه بار جور كردى اول آنكه از امام گواه خواستى و حال آنكه امام مأمون و معصوم باشد از او گواه نطلبند دويم گفتى بگواهى حسن حكم نكنم و حال آنكه پيغمبر (ص) بگواهى خزيمه ثابت حكم كرد و گواه ديگر نطلبيد و او را ذو الشهادتين خواند سوم گفتى كه بگواهى بنده حكم نكنم ندانى كه گواهى بنده براى خواجه مقبول باشد و برو مقبول نبود و ندانسته كه رسول (ص) بگواهى من تنها حكم نموده در روزى كه بر خالد وليد گواهى دادم و فرمود كه گواهى مرد قرشى برابر هفت مرد است كه از قريش نباشد و گواهى تو اى على برابر گواهى هفت قرشيست حق سبحانه هر مرد قرشى را قوت هفت مرد داد كه از قريش نباشند و ترا قوت هفت مرد قرشى داد اى شريح بخدا كه من بعد حكم نكنى ميان دو كس تا آنكه مرا از آن خبر نكنى از حضرت رسالت (ص) پرسيدند گواهى كى دهند و چگونه دهند فرمود كه آفتاب ميبينيد گفتند بلى يا رسول اللَّه (ص) فرمود هر گاه چيزى را چنان دانيد كه اين آفتاب روشن گواهى دهيد و اگر نه ندهيد و نيز رسول (ص) فرمود كه‌

اكرموا الشهود فان اللَّه يستخرج بهم الحقوق و يدفع بهم الظلم‌

گواهان را اكرام كنيد كه حق سبحانه حق‌ها را به ايشان بيرون آرد و بمستحق رساند و ظلم را بايشان دفع كند بعد از آن بيان حكمت ميفرمايد در ضم امرأتين برجل و عدم اكتفاء بمراة و رجل و ميگويد كه اگر دو مرد نباشند بايد كه يك مرد و دو زن گواهى دهند أَنْ تَضِلَ‌ بجهت مخافت آنكه چون فراموش كند إِحْداهُما يكى از آن دو زن معامله را كه بر آن گواه بوده‌ فَتُذَكِّرَ پس بياد دهد إِحْداهُمَا الْأُخْرى‌ يكى از ايشان ديگرى را مراد آنست كه چون بجهت ضعف عقول و غلبه رطوبت صفت نسيان بر امزجه نسوان غالب است پس دو زن بايد كه بتذكير يكى نسيان ديگرى زايل گردد بخلاف رجال چه ايشان ابعدند از نسيان بجهت زيادتى عقول ايشان و در انوار گفته كه ان تضل منصوب است بر آنكه علت اعتبار عدد است اى (لاجل ان احديهما ان ضلت الشهاده بان نسيتها ذكرتها الأخرى) و علت در حقيقت تذكير است و لكن چون ضلال سبب آنست نازل منزله آن شده و كانه قيل ارادة ان تذروا احديهما الأخرى ان ضلت و درين اشعار است به نقصان عقول نسوان و قبل ضبط ايشان و در كشاف آورده كه از بدع تفاسير آن است كه فتذكر باين معنى حمل كنند كه مذكر گردانى يعنى چون هر دو زن مجتمع شوند در شهادت ايشان را بمنزله ذكر گردانى و قائل اين قول سفيان بن عينيه است‌