الا ايام) چهارم وجوب قيام در صلاة بجهة صيغه امر پنجم شرعية قنوت در همه صلاة بجهة ذكر آن در عقب امر بمحافظت بر جميع صلوات و عطف قيام بر آن در حال قنوت‌ فَإِنْ خِفْتُمْ‌ پس اگر بترسيد از دشمن محارب يا از سبع ضارى يا حشرات موذيه‌ فَرِجالًا پس نماز بگذاريد در حالتى كه پيادگان باشيد در رفتن‌ أَوْ رُكْباناً يا سواران و بر قدر امكان ملاحظه شرايط و افعال آن كنيد و اگر ركوع و سجود ممكن نباشد بعوض هر ركعتى تسبيحات اربع بگوئيد با نيت و تكبير احرام و تشهد و تسليم رجال جمع راجل است چون (قيام و قائم و ركبان) جمع راكب است و اين دليل است بر جواز صلاة در حال خوف خواه پياده و خواه سواره و در حال مسايفه بهر نوعى كه واقع شود خواه روى بقبله باشد يا نه و شافعى نيز بر اينست بخلاف ابى حنيفه كه مى‌گويد نماز صحيح نيست در حال مشى و مسايفه ما دام كه متمكن نباشد بر وقوف و مرويست كه سيد عالم (ص) در روز احزاب نماز را بايما بگذارد و امير المؤمنين (ع) در ليلة الهرير پنج نماز را بايما ادا فرمود فَإِذا أَمِنْتُمْ‌ پس چون ايمن شويد و خوف شما زايل گردد فَاذْكُرُوا اللَّهَ‌ پس ياد خدا كنيد باتفاق اكثر علما مراد بذكر صلاة است يعنى نماز گذاريد با شرايط و آداب آن مانند صلاة كسى كه امن باشد از خوف و گويند كه بمعنى شكر است يعنى چون ايمن شويد شكر گذاريد خداى را بر نعمت امنية كَما عَلَّمَكُمْ‌ هم چنان كه در آموزانيد شما را ما لَمْ تَكُونُوا تَعْلَمُونَ‌ آنچه نبوديد كه شما آن را دانيد بخودى خود از آداب نماز و كيفيت آن در حين امن و خوف و يا از شرايط شكر گذارى كه موازى نعمت امنيت باشد و ما موصوله است يا مصدريه‌

آورده‌اند كه رسم عرب چنان بود كه زنان شوهر مرده يك سال عده ميداشتند و جامهاى كهنه پوشيده قاعده تجمل و تزين فرو مى‌گذاشتند اگر اهل مدر بودندى در همان خانها با اولياى شوهر بسر بردندى يا اولياى زن در همان منزل جهة او خانه بنا كردندى و اهل و بر از پلاس خانه جداگانه براى ايشان مرتب ساختندى و يك سال از آن خانه بيرون نيامدندى و نفقه از اولياى شوهر گرفتندى و وقتى كه از خانه مقرر بدر آمدندى نفقه ساقط شدى چون حضرت بمدينه آمد حكم بن حارث طايفى كه با آن حضرت بمدينه مهاجرة كرده بود در گذشت و از وى زنى و پسرى و مادرى و پدرى بماند آن حضرت تركه را بولد و والدين قسمت كرد و زن را نصيبى تعيين نفرمود اما حكم كرد كه يك سال از تركه نفقه بوى رسانند و در آن محل اين آيه نازل شد كه‌ وَ الَّذِينَ يُتَوَفَّوْنَ مِنْكُمْ‌ و آنان كه وفات مى‌كنند از شما وَ يَذَرُونَ أَزْواجاً و مى‌گذارند زنان را وَصِيَّةً فرض شده بر ايشان وصيت و اين در اين تقدير است كه (فرضت عليهم‌