اثرآفرینان استرآباد و جرجان (استان گلستان) - مقدم، محمدباقر - الصفحة ٤٥٦ - «فضل الله بن عبدالرحمن نعیمی استرآبادی»

این رساله بیشتر از جاودان نامه نیست.

«محمدصادق کیای تهرانی» معتقد است که سید فضل الله در این اثر از عشق و معنای آن سخن گفته است. و نثر آن مانند «جاودان نامه» ساده است.

«کامل مصطفی شیبی» نیز شرح مفصلی از محبت نامه به دست می دهد. مختصر آنکه نعیمی، افکار عارفانه ی خود را در این آثار برای پیروانش آشکار ساخته است.

نسخه های خطی:

١ نسخه ی خطی در «کتابخانه ی مجلس شورای اسلامی» به شماره ١/٢٥٣ در ٢٧١ برگ، کتابت سال ١١٠٧ه-.ق. موجود است.

هم چنین ١ نسخه ی خطی در «کتابخانه ی مجلس شورای اسلامی» (سنای سابق) به شماره ١٢/٥٣١ وجود دارد که فهرست نویس آن را به نام «سید شریف» ثبت کرده است.

١ نسخه ی خطی در «کتابخانه ی ملی ملک» «تهران» به شماره ٤٥٩٧ در ٩٥ برگ، کتابت سده ١٠ه-.ق. موجود است.

نسخه های چاپی:

چاپ نشده است.

١٦. مناجات نعیمی

در فهرست مخطوطات دارالکتب المصریه، کتابی با عنوان «مناجات نعیمی» ثبت شده و فهرست نویس، نام نویسنده ی آن را «سلطان المحققین نعیمی» ذکر کرده است.

البته او این نام را از متن کتاب انتخاب کرده است؛ زیرا آغاز کتاب با این جمله شروع می شود:

«مناجاه سلطان المحققین نعیمی قدس سره... باب دیده پیران ژنده پوش غریبت... الخ»

نسخه های خطی:

١ نسخه ی خطی در «کتابخانه ی دارالکتب مصریه» به شماره ٩ در ١٧ برگ موجود است.

نسخه های چاپی:

چاپ نشده است.

١٧. نامی نامه

به گزارش فهرست نسخه های خطی ملی ملک، این اثر نیز از تالیفات فضل الله حروفی شمرده شده است.

نسخه های خطی:

١ نسخه ی خطی در «کتابخانه ی ملی ملک» «تهران» موجود است.

نسخه های چاپی:

چاپ نشده است.

١٨. نوم نامه

این اثر را از آثار شهودی سید فضل الله نعیمی استرآبادی توصیف کرده اند. گویا از جوانی، خواب های خود را با ذکر تاریخ و مکان آن جمع آوری کرده و در این اثر به آنها پرداخته است.

به اعتقاد نعیمی، اگر باب وحی پس از پیامبر اکرم (ص) مسدود است، لیکن باب الهام و رویای صادق باز است. مومن ممکن است در خواب، صحنه ها و گفت گوهایی را مشاهده کند که بر اثر آن بر حقایقی آگاه گردد.

از این رو، او خواب های خود را به صورت یادداشت روزانه، گرد آورده است. به همین جهت اشکالات دستوری و نواقصی را دربردارد.

این یادداشت ها به زبان فارسی و گویش استرآبادی است.

خواب های نعیمی از سال ٧٦٥ه-.ق. آغاز می گردد، آخرین خوابی که بیان کرده است، حدود شش ماه پیش از کشته شدنش به سال ٧٩٦ه-.ق. است. او هم چنین شهرهای متعددی را به عنوان مکان دیدن خواب نام برده است.