اثرآفرینان استرآباد و جرجان (استان گلستان) - مقدم، محمدباقر - الصفحة ١٠١٩

اشعار

آفاق پر صداست زکوه گناه ما / کوه گناه چند بود سنگ راه ما، ٥٤١

از حمد و ستایش الهی / یابی زخدا هر آنچه خواهی، ٤٩٤

ای جوانی خفته در باغ کهن / بشنو از مرغ سحرخیز این سخن، ٤٥٤

ای گل آدم به خمر جان مخمر ساخته / خاک ره را کیمیای مهر تو زر ساخته، ٥٤١

ای نقش بسته نام خطت با سرشت ما / وین حرف شد ز روز ازل سرنوشت ما، ١١٣

بشتاب که از رهش به گردی برسی / باشد که به پای بوسِ مردی برسی، ١١٣

بنام خدای می کنم حمدها / چه نام بزرگست نام خدا، ٣٥

بنام قدیمی که از نام او / معمای عالم بود با نظام، ٨٢٢

بود عالم همین ویرانه ای چند / به هر ویرانه محنت خانه ای چند، ٥٣٦

بود واجب در جمیع کارها / حمد و شکر کاشف اسرارها، ٤٥٥

به حکم تیغ قضا و به امر کلک قدر / قرار نظم جهان داد ایزد داور، ٣٨٩

به دور ماه خطش تا خط بنفشه دمید / قدم ز رشک خطش چون قد بنفشه خمید، ١٥

بی بسم اللّه الرحمان الرحیم / آدم خاک است ای دیو رجیم، ٤٥٥

تو چون طبلی که بانگت سهمناکست / ولیکن در میانت باد پاکست، ٤٤٦

جاودانی نامه یارغار ماست / عرش نامه مونس و دلدار ماست، ٤٥٥

خداوندا دری از غیب بگشای / جمال شاهد «لاریب» بنمای، ٥٣٣

در جویبارها که نوشت این نگارها / که ایدون پرنگار شده جویبارها، ٥٠٠

ذاتی که عبارت است از سی و دو حرف / عین دو جهان است چه مظروف و چه ظرف، ٤٥٠

زبان بگشا به تحمید الهی / که آن بهتر ترا از هر چه خواهی، ٤٩٤

زهی سی نامه ام نامی ز نامت ... ، ٥٤٢

سخن تا چند گویم پیچ در پیچ / تو را من دوست می دارم، دگر هیچ، ١١٣

سخن نخلی زمستان معانی است / حلاوت بخش کام زندگانی است، ٥٣٦

السلام ای سایه خورشید رب العالمین / آسمان غر و تمکین، آفتاب داد و دین، ٨٢٢