٤ نسخه ی خطی در «کتابخانه ی آیت الله العظمی مرعشی نجفی (ره)» به شماره ٤٣٨، شماره ٣٨٠٢ در ١٥٠ برگ، کتابت سال ١٠٨٦ه-.ق.، شماره ٣٢٢ در ١٤٢ برگ و شماره ٢٥٩ در ١٠٠ برگ، کتابت سال ١٠٧٠ه-.ق. موجود است.

٣ نسخه ی خطی در «کتابخانه ی آستان قدس رضوی (ع)» به شماره ٥٨ در ٤٣٠ برگ، شماره ١٤٤٩ در ٢٤٨ برگ، کتابت سال ٩٩٥ه-.ق. و شماره ١٤٥٠ در ٢١٦ برگ، کتابت سال ١٠٧٤ه-.ق. موجود است.

٣ نسخه ی خطی در «کتابخانه ی مجلس شورای اسلامی» به شماره ٥٢٩٩ در ٣٨٦ برگ، کتابت سال ١٠٨٨ه-.ق.، شماره ١٢١٩٦ در ١٩٨ برگ، کتابت سال ١٠٧٠ه-.ق. و شماره ٤٨٤٧ در ٢١٠ برگ، کتابت سده ١١ه-.ق. موجود است.

٤ نسخه ی خطی در «کتابخانه ی مرکزی دانشگاه تهران» به شماره ١٨ در ١٨٦ برگ، کتابت سال ٧٩٣ه-.ق. (احتمالاً این تاریخ غلط است)، شماره ٢٠١١ در ١٦٧ برگ، شماره ١٠٢٩ در ٢٤١ برگ و شماره ٢٣٥٦ در ٢٦٥ برگ، کتابت سال ١١٢٨ه-.ق. موجود است.

١ نسخه ی خطی در «کتابخانه ی وزیری یزد» به شماره ١٧٣٤ در ٢٧٤ برگ، کتابت سال ١٠٩٢ه-.ق. موجود است.

نسخه های چاپی:

چاپ نشده است.

٢. ترجمه نفحات اللاهوت

«آقابزرگ» به نقل از «وقایع الایام»، این اثر را به «سید شرف الدین علی استرآبادی» نسبت داده است.

«نفحات اللاهوت» در علم کلام و اعتقادات، نوشته «محقق کرکی» است. این اثر به وسیله «میر محمد بن ابوطالب حسینی استرآبادی» ترجمه شده است. این احتمال وجود دارد که مرحوم «خیابانی» در نسبت دادن این ترجمه به شرف الدین علی، اشتباه کرده باشد.

٣. الفوائد الغرویه

کتاب «الفوائد الغرویه»، شرح رساله «جعفریه» «محقق کرکی» است. «علی بن عبدالعال کرکی»، مشهور به «محقق کرکی»، کتاب «جعفریه» را در علم فقه نوشته است و سید شرف الدین رساله استادش را در زمان حیات وی شرح کرده است.

به نظر بزرگان این رشته، شرح رساله «جعفریه» کتاب ارزشمندی است و سید شرف الدین استرآبادی به خوبی از عهده ی شرح آن برآمده است.

شرح استرآبادی استدلالی و با عناوین قال اقول، در یک مقدمه و چهار باب و یک خاتمه تدوین شده است.

نسخه های خطی:

١ نسخه ی خطی در «کتابخانه ی آستان قدس رضوی (ع)» از مجموعه ی اهدایی رهبر به شماره ٣٢٢١٩ در ١٤٦ برگ، کتابت سده ١١ه-.ق. موجود است.

نسخه های چاپی:

چاپ نشده است.

٤. حاشیه علی شرح شمسیه

این حاشیه را در فهرست نسخه های خطی کتابخانه ی آستان قدس رضوی (ره)، با شماره ١١٦٤، به سید شرف الدین علی استرآبادی نسبت داده اند. لیکن به نظر می رسد این نسبت غلط است؛ زیرا حاشیه بر «شرح شمسیه» را هیچ منبع تاریخی و کتاب شناسی به وی نسبت نداده است.