هر چند «ابراهیم استرآبادی» در زمرهی صاحبان اثر تالیفی و مولفان شمرده نمیشود، اما به دلیل انتساب یک دیوان و چند مرقع و کتابت اسکندرنامه به او، در کنار مولفان قرار گرفته است.

بنا به تصریح تذکرهنویسان، ابراهیم استرآبادی خط نستعلیق را خوب و خط تعلیق را استادانه مینوشت. از آنجا که تعلیق را «به غایت نازک و صاف ساخت» او را در رتبهی پس از «خواجه عبدالحی» و «درویش عبدالله خطاط» به شمار آوردهاند.

رقمی که در برخی از آثار خود مانند: «اسکندرنامه» برجای گذاشته است، حکایت آشکار از شغل منشی گری وی در آستان قدس رضوی (ع) دارد.

زمان هجرت او از «استرآباد» به «مشهد» مقدس و مدت اقامتش در آنجا، روشن نیست. برخی منابع به اشتباه او را در زمرهی٤٠ خوش نویس «کتابخانه ی بایسنقر میرزای تیموری» شمردهاند. در حالی که ابراهیم استرآبادی، بظاهر در «استرآباد» متولد شد و در «مشهد» مقدس زیست.

هم چنین به دلیل وجود آثاری از فرزندان او (اسماعیل و سلطان محمود نجاتی) در بارگاه حضرت معصومه (س)، احتمال میرود که ابراهیم کاتب استرآبادی اواخر عمر خود را در «قم» بسر برده است.

آثار:

١. دیوان

مجموعه اشعار ابراهیم استرآبادی است که در دوران مختلف زندگانی سروده است. ظاهراً این دیوان تا زمان مرحوم «آقابزرگ» موجود بود؛ زیرا وی از وجود آن گزارش می دهد.

نسخه های خطی:

هیچ نسخه ی خطی از این اثر در فهرست نسخه های خطی کتابخانه های فهرست شده مشاهده نشد.

نسخه های چاپی:

چاپ نشده است.

٢. مرقع بهرام میرزا

این مرقع، به تاریخ ٩٣٢ه-.ق. کتابت شده و در «کتابخانهی اوقاف استانبول» حفاظت میشود.

٣. مرقع امیر غیب بیک

این مرقع نیز به تاریخ ٩٣٢ه-.ق. کتابت شده و در «کتابخانه ی اوقاف استانبول» محفوظ است.

کتابت نسخه ی نفیس اسکندرنامه ی ترکی، موجود در «کتابخانه ی سلطنتی» سابق.

منابع:

اثرآفرینان ١/٨٤؛ احوال و آثار خوش نویسان ١/٨، ١٤-١٥، ٢١؛ پیدایش خط و خطاطان ١٧٧؛ تحفه سامی ١٣٦؛ تربت پاکان قم ١/٧٦؛ خط و خطاطان ٢٥٠؛ دانشنامه هنرمندان ایران و جهان اسلام ١٦؛ دایرهالمعارف بزرگ اسلامی ٢/٤٠٧-٤٠٨؛ الذریعه ٩/١٤؛ شرح حال علما و ادبای استرآباد (استرآبادنامه) ١٢٥؛ شعرای مازندران و