راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٣٩٩ - ٣- به هنگام دعا رو به قبله كند و دستها را بالا برد

را به سر و رويش كشيده باشد.»«٤٣»

در عدّة الدّاعى آمده است: «پيامبر خدا (ص) به هنگام دعا و تضرّع دستها را بلند مى‌كرد و مانند فقيرى بود كه درخواست طعام كند.»«٤٤»

ضمن آنچه از طرف خدا به موسى (ع) وحى شده آمده است: «در پيشگاه من كف دستهايت را از روى ذلّت مانند برده‌اى كه از مولايش كمك بخواهد بگشاى، اگر اين كار را بكنى مورد ترحّم من قرار خواهى گرفت و من گراميترين قدرتمندانم. اى موسى از فضل و رحمت من بخواه چه اينها به دست من است و كسى جز من مالك آنها نيست و هنگامى كه از من درخواست مى‌كنى بنگر رغبت تو به آنچه نزد من است چگونه استي

براى هر عمل كننده‌اى پاداشى است و به ناسپاسها هم در برابر تلاشى كه مى‌كنند پاداش داده مى‌شود.»«٤٥»

ابو بصير از امام صادق (ع) در باره دعا و بلند كردن دستها پرسيد، امام (ع) فرمود:

«اين بر پنج گونه است، امّا براى پناه بردن به خدا (از شرّ دشمنان) درون دستهايت را به سمت قبله كن، و در دعا براى روزى دستهايت را باز كن و درون آنها را به سمت آسمان بدار. و تبتّل (انقطاع از غير خدا) اشاره كردن با انگشت سبّابه است، و ابتهال بلند كردن دستهاست به طورى كه از سرت بگذرد، امّا دعاى متضرّع اين است كه انگشت سبّابه را در برابر رويت بجنبانى و اين دعاى خيفه (ترس) است.»

از محمّد بن مسلم روايت شده كه گفته است: از ابى عبد الله امام صادق (ع) شنيدم كه مى‌فرمود: «مردى از كنارم گذشت در حالى كه من در نمازم با دست چپ دعا مى‌كردم.» آن مرد گفت: اى بنده خدا با دست راستت (دعا كن) «گفتم: اى بنده خدا پروردگار متعال بر اين هم حقّى دارد مانند حقّى كه بر آن دارد.»

و فرمود: «رغبت اين است كه هر دو دست را بگشايى و درون آنها را آشكار كنى‌