راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٥٠١ - آداب خواب ده چيز است

فرموده است: «وصيت حقى بر هر مسلمان است.»«٨٤» و نيز از آن حضرت روايت شده كه پيامبر (ص) فرموده است: كسى كه در هنگام مرگ خوب وصيت نكند در مروت و خرد او نقصانى است.«٨٥»

٤- به هنگامى كه مى‌خوابد از هر گناهى توبه كند،

دلش از بدخواهى نسبت به هر مسلمانى پاك باشد، انديشه ستم به كسى را در سر نداشته باشد، تصميم نگيرد كه چون از خواب بيدار گردد معصيتى را مرتكب شود. پيامبر خدا (ص) فرموده است:

هر كس در بستر خوابش قرار گيرد در حالى كه قصد ستم به كسى را نداشته باشد و به هيچ كس حسادت نورزد همه گناهانش آمرزيده مى‌شود».«٨٦»

٥- از بستر نرم استفاده نكند،

بلكه آن را ترك و يا ميانه‌روى اختيار كند، برخى از پيشينيان صالح از گستردن بستر و اصلاح آن كراهت داشتند و آن را براى خواب تكلّف مى‌شمردند. اهل صفه ميان خود و زمين حايلى قرار نمى‌دادند و مى‌گفتند: از خاك آفريده شده‌ايم و بدان باز خواهيم گشت، و معتقد بودند كه اين روش دل آنها را نرمتر مى‌كند و براى تواضع نفس آنها سزاوارتر است. هر كس نمى‌تواند نفس خود را بدين روش وادارد بايد ميانه‌روى را اختيار كند.

٦- تا خواب غلبه نكند نخوابد،

و براى آن كه بخوابد خود را به زحمت نيندازد جز اين كه قصد او از خواب نيرو گرفتن براى برخاستن در آخر شب باشد. پيشينيان صالح خوابشان بر اثر غلبه، و خوراكشان به سبب نياز و گفتارشان بر حسب ضرورت بود، از اين رو در قرآن توصيف شده‌اند به اين كه اندكى از شب را مى‌خوابيدند. ليكن اگر خواب بر او غلبه كند و او را از نماز و ذكر بازدارد بطورى كه نداند چه مى‌گويد بايد بخوابد تا حالتى پيدا كند كه آنچه را مى‌گويد تعقل كند. ابن عباس خوابيدن نشسته را مكروه مى‌داشت.