راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٤٨٢ - كتاب ترتيب اوراد و چگونگى احياى شب

وسيله چشم نيست بلكه مراد همان نورى است كه در آيه: الله نُورُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ اراده شده است. البتّه ما از ذكر اين معانى چشم مى‌پوشيم، زيرا آن خارج از علم معامله است و آنچه مى‌تواند انسان را به حقايق اين معانى برساند كشفى است كه تابع فكرى صاف و زلال باشد. اين در به روى اندكى از مردم گشوده مى‌شود، و آنچه براى اكثر مردم حاصل است تفكّر در چيزهايى است كه در علوم معامله سودمند است، و البتّه اين نيز فايده بسيار و سود سرشار دارد.

اين وظايف چهارگانه يعنى دعا، ذكر، قرائت و تفكّر بايد وظيفه مريد پس از نماز بامداد بلكه پس از هر وردى و بعد از فراغ از وظايف هر نمازش باشد، چه پس از نماز غير از اين وظايف چهارگانه وظيفه‌اى نيست، و آنچه مؤيّد اين معناست اين است كه بايد نمازگزار به حكم: خذوا حذركم سپر و سلاح خود برگيرد، و روزه سپرى است كه راههاى شيطان را كه دشمن انسان و بازدارنده او از راه خدا و طريق صواب است تنگ مى‌گرداند. پس از طلوع صبح تا دميدن خورشيد جز دو ركعت نافله فجر و فريضه بامداد نمازى نيست. پيامبر خدا (ص) و ياران او در اين وقت به گفتن ذكر مشغول مى‌شدند، و همين سزاوارتر است مگر آن كه قبل از اداى فريضه صبح خواب غلبه كند و جز با نماز دفع نشود در اين صورت اگر نماز گزارد باكى نيست.

مى‌گويم: بزودى بيان خواهيم كرد كه سزاوارتر مقدّم داشتن دو ركعت نماز نافله فجر بر طلوع صبح است.

ورد دوّم:

وقت آن بين طلوع خورشيد تا چاشتگاه است و منظور از چاشتگاه يك نيمه از وقت ميان طلوع آفتاب تا ظهر است، و اگر روز را دوازده ساعت فرض كنيم با گذشتن سه ساعت از روز چاشتگاه فرا مى‌رسد، و آن يك چهارم روز است. در اين وقت دو وظيفه اضافى وجود دارد:

١- گزاردن نماز چاشتگاه.

مى‌گويم: نماز چاشتگاه از ديدگاه اهل بيت (ع) و شيعيان آنها بدعت است و هر