راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ١٠ - باب چهارم در امامت و اقتدا

بداريد.»«١١»

ابو ذر غفارى گفته است: امام تو در نزد خداوند شفيع توست، پس سفيه و فاسق را شفيع قرار ندهيد.«١٢»

همان گونه كه از مقدّم داشتن امامى كه مأمومين از وى كراهت دارند نهى شده، از تقدّم امامى كه در پشت سر او كسانى وجود دارند كه از او فقيه‌تر و قرائت آنها صحيحتر مى‌باشد نيز منع شده است.

در الفقيه آمده كه پيامبر خدا فرموده است: «هر كس در جمعى به امامت نماز بگزارد و در ميان آنها كسى عالمتر از او وجود داشته باشد، كار آنها تا روز قيامت پيوسته رو به پستى خواهد بود.»«١٣»

بلى، اگر كسى كه سزاوارتر از اوست از امامت در نماز امتناع كند، وى تقدّم خواهد داشت و در غير مواردى كه ذكر شد چنانچه او را مقدّم بدارند، و بداند كه مى‌تواند به شرايط امام جماعت عمل كند بايد تقدّم را بپذيرد، و سزاوار نيست از قبول آن شانه خالى كند، مگر اين كه عادت به آن نداشته، و بر اثر شرم از مأمومين به ويژه در جهر به قرائت دلش مشغول شود و اخلاص او در نماز از ميان برود.

اگر كسى را ميان اذان و پيشنمازى مخيّر كنند سزاوار است پيشنمازى را اختيار كند، زيرا آن افضل است. جمع ميان هر دو در نزد ما (شيعه) كراهتى ندارد، زيرا همان گونه كه اصحاب ما روايت كرده‌اند اين امر از سوى پيامبر (ص) واقع شده و بسا اوقات كه آن حضرت خودش اذان مى‌گفت و ديگرى اقامه مى‌خواند و يا عكس آن صورت مى‌گرفت.

بر خلاف آنچه غزّالى گمان كرده است در امامت نماز هيچ خطرى نيست، زيرا از نظر ما امام تنها قرائت حمد و سوره را تحمّل مى‌كند، همان‌گونه كه در الفقيه«١٤» از امام‌