راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٣٠٠ - در نكوهش تلاوت غافلان

برد، زيرا درجات بهشت به اندازه آيات قرآن است، به او گفته مى‌شود: بخوان و بالا برو، پس مى‌خواند و بالا مى‌رود.» سپس حفص گفت: من كسى را نديدم كه از موسى بن جعفر (ع) نسبت به خويش بيمناك‌تر و در ميان مردم از او اميدوارتر باشد. تلاوت قرآنش حزن‌انگيز بود، و هنگامى كه قرآن مى‌خواند گويى انسانى مخاطب اوست.»«٣٦»

در نكوهش تلاوت غافلان‌

مى‌گويم: كافى به سند خود از ابى عبد الله (ع) روايت كرده كه: پيامبر خدا (ص) فرموده است: «قرآن را با آهنگ و آواز عرب بخوانيد و از لحن فاسقان و گنهكاران دورى كنيد، زيرا پس از من مردمانى بيايند كه هنگام خواندن قرآن آواز خود را در گلو بچرخانند مانند آوازه‌خوانان و نوحه‌سرايان و راهبان كه صدايشان از گلوگاهشان تجاوز نمى‌كند، دلهاى آنها و دل كسانى كه از كار آنها خوششان آيد وارونه است.»«٣٧»

و نيز به سند خود از امام صادق (ع) نقل كرده كه از آن حضرت در باره قول خداوند متعال: وَ رَتِّلِ الْقُرْآنَ تَرْتِيلًا پرسيدند، پاسخ دادند: «امير مؤمنان (ع) فرموده است: يعنى آن را خوب ادا كن و آن را مانند شعر با شتاب مخوان و همچون ريگ آن را پراكنده مساز ليكن دلهاى سخت خود را به وسيله آن (از خداوند) بيمناك سازيد، و همّت شما اين نباشد كه سوره را زود به آخر برسانيد.»«٣٨»

و نيز به سند خود از ابى جعفر امام باقر (ع) نقل مى‌كند كه فرموده است:

«قرآن‌خوانان سه دسته‌اند: دسته‌اى تلاوت قرآن را سرمايه خود كرده آن را وسيله گرفتن مستمرّى از پادشاهان و گردنفرازى بر مردم قرار مى‌دهند و دسته‌اى قرآن مى‌خوانند و مانند چوبه تير كه آن را مى‌تراشند الفاظ آن را از بر كرده حدود و احكام آن را ضايع‌