و نعمتهاى او را به ياد آور و يكايك را بشمار، و بر نعمت زن و فرزند يا مال كه به تو كرامت فرموده او را ستايش كن و بر آنچه تو را بدان آزموده و مبتلا ساخته سپاسگزارى كن و بگو: أللّهم لك الحمد على نعمائك الّتى لا تحصى بعدد و لا تكافئ بعمل، و به هر آيه‌اى از آيات قرآن كه خداوند در آن خود را ستوده، و به هر تسبيحى كه در هر آيه خود را تنزيه كرده، و به هر تهليلى كه در قرآن براى خود فرستاده او را حمد و تسبيح و تهليل گوى و بر محمّد و خاندانش زياد صلوات بفرست و در اين مورد بسيار كوشش كن، و به هر نامى كه خداوند خود را در قرآن بدان ناميده و به هر اسمى كه آن را نيكو مى‌شمارى او را بخوان، و به نامهايى كه در آخر سوره حشر آمده است او را ياد كن و بگو: أسألك يا الله يا رحمان بكلّ اسم هو لك، و أسألك بقوّتك و قدرتك و عزّتك و بجميع ما أحاط به علمك و بجمعك و بأركانك كلّها و بحقّ رسولك (ص) و باسمك الأكبر الأكبر، و باسمك العظيم الّذي من دعاك به كان حقّا عليك أن تجيبه، و باسمك الأعظم الأعظم الأعظم الّذي من دعاك به كان حقّا عليك أن لا تردّه، و أن تعطيه ما سأل أن تغفر لي جميع ذنوبي في جميع علمك في.» همه حوايج دنيا و آخرت خود را از خدا بخواه و اشتياق خود را براى تشرّف در آينده و در هر سال به پيشگاه او عرضه بدار، و هفتاد بار بهشت را مسألت كن، و هفتاد بار توبه كن، و بايد از جمله دعاهاى تو اين باشد: أللّهم فكّني من النّار، و أوسع عليّ من رزقك الحلال الطيّب، و ادرأ عنّى شرّ فسقة الجنّ و الإنس و شرّ فسقة العرب و العجم. بارى اگر اين دعا را مقدّم داشتى و هنوز خورشيد غروب نكرده بود آن را دوباره بخوان و از دعا و زارى و مسألت از درگاه الهى خسته و ملول مشو.

معاوية بن عمّار«١٦» از ابى عبد الله (ع) روايت كرده: پيامبر خدا (ص) به على (ع) فرموده است: آيا دعاى روز عرفه را كه دعاى پيامبران پيش از من بوده است به تو ياد دهمي على (ع) عرض كرد: آرى اى پيامبر خدا فرمود: مى‌گويى: لا إله إلّا الله‌

[١٦] الفقيه، ص ٢٨٧، شماره ٣١؛ تهذيب، ج ١، ص ٤٩٨ به سند ديگر با زيادتي در آخر آن.