راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٥٠٠ - آداب خواب ده چيز است

است آمده و در آن اضافه شده است: «چون پيامبر خدا (ص) از خواب برمى‌خاست به اطراف آسمان مى‌نگريست، سپس آيات آل عمران را تلاوت مى‌فرمود: إِنَّ في خَلْقِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ ... سپس مسواك مى‌كرد و وضو مى‌گرفت. پس از آن رهسپار مسجد مى‌شد، چهار ركعت نماز به جا مى‌آورد، و طول ركوع او به اندازه قرائتش و طول سجودش به قدر ركوعش بود، و ركوع مى‌كرد تا آن حد كه گفته مى‌شد: چه وقت سرش را بلند مى‌كند، و سجده مى‌كرد تا آن اندازه كه مى‌گفتند: كى سرش را برمى‌دارد، پس از آن به بستر خواب برمى‌گشت و به قدرى كه خدا مى‌خواست مى‌خوابيد، سپس بيدار مى‌شد و مى‌نشست و همان آيات را مى‌خواند و به اطراف آسمان مى‌نگريست ...» و حديث به همين گونه ادامه داده شده است.«٨٢»

غزالى مى‌گويد: پيامبر (ص) فرموده است: «هر كس به بستر خواب رود و نيت كند كه چون بيدار شود نماز شب به جا آورد و ليكن بر اثر غلبه خواب تا صبح بيدار نشود آنچه نيت كرده است در نامه عملش نوشته مى‌شود و خوابش از سوى خداوند به او صدقه است»«٨٣»

٣- كسى كه وصيتى دارد بايد نخوابد جز آن كه وصيتش نوشته شده و در نزد او باشد

زيرا از اين كه در خواب جانش گرفته شود ايمن نيست. گفته‌اند: هر كس بى‌وصيت بميرد در برزخ تا فرا رسيدن روز قيامت به او اجازه سخن گفتن داده نمى‌شود. مردگان يكديگر را ديدار مى‌كنند و با هم سخن مى‌گويند در حالى كه او خاموش است، آنان به يكديگر مى‌گويند: اين بيچاره بدون وصيت مرده است. وصيّت مستحبّ است زيرا بيم مرگ ناگهانى وجود دارد، و مرگ ناگهانى تخفيفى است جز براى كسى كه به سبب گرانبارى او از مظالم آماده مرگ نباشد.

مى‌گويم: از طريق خاصّه (شيعه) كافى از امام صادق (ع) روايت كرده كه‌