راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٢٦٨ - ٩- با ذبح قربانى هر چند واجب نيست به خداوند تقرّب جويد،

است. اهل ورع بر روى چهارپايان نمى‌خوابيدند، مگر آن كه نشسته چرت آنها را فرا مى‌گرفت و بر روى ستور زياد نمى‌ماندند. پيامبر (ص) فرموده است: «پشت ستوران خود را كرسى نكنيد.»«٢٠» مستحبّ است كه سواره بامداد و شبانگاه از ستور فرود آيد تا بدين طريق به وى آسايش دهد، و آن سنّت است و از پيشينيان اخبارى در باره آن رسيده است. برخى از آنان حيوان را به شرط آن كه از آن فرود نيايند كرايه مى‌كردند و تمام اجرت را مى‌پرداختند سپس از آن فرود مى‌آمدند تا احسانى به حيوان كرده باشند و عمل آنها جزء حسنات آنان ثبت و در ترازوى اعمال آنها گذاشته شود نه در ترازوى عمل مكارى هر كس حيوانى را آزار دهد و بيرون از توان او بر آن بار نهد روز رستاخيز از او بازخواست مى‌شود.

كوتاه سخن اين كه هر رنجى راحتى و هر زحمتى پاداشى دارد، و بايد حقّ ستور و حقّ مكارى هر دو رعايت شود. ساعتى فرود آمدن از ستور هم سبب آسايش حيوان و هم مايه شادى دل مكارى و نيز رفع زحمت تن و حركت دادن پا و پرهيز از بى‌حسّى اعصاب بر اثر طول مدّت سوارى است.

مى‌گويم: بيان كامل اين ادب به خواست خداوند بر اساس طريقه اهل بيت (ع) در كتاب آداب السفر از بخش عادات خواهد آمد.

٩- با ذبح قربانى هر چند واجب نيست به خداوند تقرّب جويد،

و سعى كند قربانى چاق و ارزشمند باشد. در تفسير قول خداوند متعال كه فرموده است: وَ من يُعَظِّمْ شَعائِرَ الله«٢١» گفته‌اند مراد نيكو كردن و فربه گردانيدن قربانى است. سوق دادن قربانى از ميقات چنانچه مايه فرسايش و رنجورى آن نشود افضل است، و نيز بايد در خريد آن چانه نزند. پيشينيان در سه چيز، گران آن را مى‌خريدند و از چانه زدن در آنها كراهت داشتند: حيوانى كه در اعمال حج قربانى مى‌شود. قربانى روز اضحى و برده و آن هر چه گرانتر و نزد اهلش ارزشمندتر باشد افضل است، چه مقصود از آن زياد كردن گوشت‌