كافى«١١» به سند خود از امام صادق (ع) روايت كرده كه فرموده است: «دروغ روزه را باطل مى‌كند» عرض كردم: كدام ما از آن بركنار هستيمي فرمود: «اين طور نيست كه تو مى‌انديشى، مراد از كذب دروغ بستن بر خدا و پيامبر (ص) و امامان (ع) است.»

٣- بازداشتن گوش از شنيدن هر چه مكروه و ناپسند است،

زيرا آنچه گفتن آن حرام است گوش دادن به آن نيز حرام است. از همين رو خداوند متعال ميان شنونده دروغ و حرامخور تفاوتى نگذاشته و فرموده است: سَمَّاعُونَ لِلْكَذِبِ أَكَّالُونَ لِلسُّحْتِ«١٢» و نيز: لَوْ لا يَنْهاهُمُ الرَّبَّانِيُّونَ وَ الْأَحْبارُ عَنْ قَوْلِهِمُ الْإِثْمَ وَ أَكْلِهِمُ السُّحْتَ«١٣» زيرا سكوت در برابر غيبت حرام است، و خداوند فرموده است: إِنَّكُمْ إِذاً مِثْلُهُمْ«١٤»، به همين سبب پيامبر (ص) فرموده است: «غيبت كننده و شنونده هر دو در گناه شريكند.»«١٥»

٤- بازداشتن ديگر اعضا اعمّ از دست و پا از اعمال ناپسند

و نگهداشتن شكم از خوراك شبهه‌ناك در هنگام افطار، چه روزه كه عبارت از بازداشتن شكم از طعام حلال است در صورت افطار بر حرام معنا نخواهد داشت و چنين روزه‌دارى مانند كسى است كه كاخى بسازد و شهرى را خراب كند، زيرا طعام حلال تنها زياد خوردن آن زيان دارد نه نوع آن و روزه براى تقليل آن است. حال اگر كسى زياد خوردن دوا را از بيم ضرر آن ترك كند و به خوردن سمّ رو آورد سفيه و بى‌خرد است و بى‌شكّ حرام سمّى است كه دين را نابود مى‌كند و حلال دارويى است كه اندكش سودمند و زياد آن زيانبار است و

[١٠] عقاب الاعمال.

[١١]- همان مأخذ، ج ٢، ص ٣٤، شماره ٩.

[١٢]- مائده / ٤٢: آنها به گفتار دروغ بسيار گوش مي‌دهند و خورندگان حرام هستند.

[١٣]- مائده / ٦٣: چرا دانشمندان نصارا و علماي يهود آنها را از سخنان گناه آميز و خوردن مال حرام نهي نمي‌کنند.

[١٤]- نساء / ١٤٠: ... در اين صورت شما هم مانند آنان خواهيد بود.

[١٥]- جامع‌الاخبار باب الغيبة نظير آن، عراقي گفته است: حديث مذکور عجيب است، طبراني از حديث ابن عمر با سندي ضعيف روايت کرده که پيامبر خدا (ص) از غيبت و گوش دادن به آن نهي فرموده است.