راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٤٢١ - ١٠- ديگر ادب باطن است

اجابت مى‌كنم.»«١٢٨»

غزّالى اين ادب را با آداب دهگانه‌اى كه ذكر كرده بيان داشته است و سزاوار بود كه آن را ادب جداگانه‌اى قرار مى‌داد.

٧- تقدّم در دعا پيش از بروز حاجت، پيامبر خدا (ص) به ابى ذرّ فرمود: «آيا كلماتى را به تو ياد ندهم كه خداوند به سبب آنها به تو نفع رساندي» عرض كرد: آرى اى پيامبر خدا، فرمود: «خدا را به ياد داشته باش تا او را در پيش روى خود ببينى، در خوشى با خدا آشنا باش، تا در سختى تو را بشناسد.»«١٢٩»

هارون بن خارجه از ابى عبد الله (ع) روايت كرده كه فرموده است: «دعا در حال راحتى و آسايش نيازمنديهاى در حال بلا را برطرف مى‌كند.»«١٣٠»

در خبر صحيح آمده كه آن حضرت فرموده است: «هر كس در دعا پيشى جويد دعايش به هنگام نزول بلا اجابت مى‌شود، و گفته مى‌شود: صداى آشنايى است و از بالا رفتن به آسمان ممنوع نمى‌شود و كسى كه در دعا پيشدستى نكند چون بلا به او رسد دعايش مستجاب نمى‌شود و فرشتگان مى‌گويند: اين آواز را نمى‌شناسيم.»«١٣١»

از آن حضرت روايت شده كه فرموده است: «جدّم مى‌فرمود: در دعا پيشدستى كنيد، زيرا چون بنده‌اى بسيار دعا كند و بلايى به او رسد و به دنبال آن دعا كند، گفته مى‌شود: آوازى آشناست، و اگر بسيار دعا نكند و بلايى به او رسد و به دنبالش دعا كند به او گفته مى‌شود: تا به امروز كجا بودىي»«١٣٢» و نيز فرموده است: «علىّ بن الحسين (ع) مى‌فرمود دعا پس از نزول بلا سودى ندارد.»«١٣٣»