راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٣٠٨ - باب دوّم در آداب ظاهرى تلاوت، و آن ده چيز است

٣- تقسيم قرآن به اجزاء

كسى كه قرآن را در هفته يك بار ختم كند آن را به هفت جزء منقسم سازد، زيرا صحابه قرآن را به اجزاى مختلف تقسيم مى‌كرده‌اند، روايت شده است برخى از آنها در شب جمعه سوره بقره را آغاز مى‌كردند و تا مائده ادامه مى‌دادند در شب شنبه سوره انعام را تا هود، در شب يكشنبه سوره يوسف را تا مريم، در شب دوشنبه سوره طه را تا قصص، در شب سه‌شنبه سوره عنكبوت را تا ص، در شب چهارشنبه سوره تنزيل تا الرّحمان تلاوت و در شب پنجشنبه قرآن را ختم مى‌كردند.

ابن مسعود قرآن را بر غير ترتيبى كه ذكر شد به هفت جزء تقسيم مى‌كرد. گفته شده قرآن هفت جزء است: جزء اوّل مشتمل بر سه سوره، جزء دوّم پنج سوره، جزء سوّم هفت سوره، جزء چهارم نه سوره، جزء پنجم يازده سوره، جزء ششم سيزده سوره، جزء هفتم سوره‌هاى مفصّل (كوچك) از سوره ق تا آخر قرآن، صحابه به همين گونه قرآن را تقسيم‌بندى و قرائت مى‌كردند. در اين باره حديثى از پيامبر خدا (ص) نقل شده و اين امر پيش از تقسيم قرآن به پنج و ده و سى جزء بوده است. هر گونه تقسيم‌بندى قرآن جزء بدين صورت بدعت است.

٤- نوشتن قرآن‌

مستحبّ است نويسندگان قرآن را نيكو و خوانا بنويسند، و در نقطه و علامت‌گذارى با رنگ سرخ و جز آن اشكالى نيست زيرا مقصود از آن آراستن و واضح كردن كلمات و جلوگيرى از غلط خواندن و خطاى قاريان است. بعضى از پيشينيان قرآن را به پنج و ده و سى جزء تقسيم مى‌كردند، و برخى نقطه‌گذارى را به رنگ سرخ انجام مى‌دادند و گرفتن اجرت در برابر اين كار را زشت مى‌شمردند و مى‌گفتند:

قرآن را از اينها دور بداريد. گمان مى‌رود آنان از بيم آن كه اين اعمال منجر به بدعتها و