مى‌گويم: از طريق خاصّه الفقيه«٦» به سند صحيح از حريز از ابى عبد الله (ع) روايت كرده كه فرموده است: «هيچ دارنده زر و سيمى نيست كه زكات مالش را نداده باشد، مگر آن كه خداوند او را در روز قيامت در بيابانى هموار زندانى مى‌كند و مارى را كه زهرش موى سر مار گزيده را مى‌ريزاند بر او مسلّط مى‌گرداند. اين مار پيوسته او را دنبال مى‌كند و او از او مى‌گريزد. هنگامى كه مى‌بيند رهايى از او ممكن نيست دست خود را به سوى آن دراز مى‌كند، و مار آن را مانند شتر نر گاز مى‌گيرد و مى‌جود سپس به دور گردن او مى‌پيچد، و اين مدلول قول خداوند متعال مى‌باشد كه: سَيُطَوَّقُونَ ما بَخِلُوا به يَوْمَ الْقِيامَةِ«٧» و هيچ دارنده شتر يا گاو يا گوسفندى نيست كه زكات مالش را نداده باشد، مگر آن كه خداوند در روز قيامت او را در بيابانى هموار زندانى مى‌سازد، هر سمدارى با سمّ خود او را لگدمال مى‌كند و هر نيشدارى با نيشش او را مى‌گزد. هيچ صاحب نخلستان يا تاكستان يا زراعتى نيست كه از دادن زكات آنها خوددارى كرده باشد مگر آن كه خداوند در روز قيامت زمينهاى او را تا هفتمين طبقه زمين طوق گردن او مى‌كند.»«٨»

الفقيه به سند صحيح از عبيد بن زراره از ابى عبد الله (ع) نقل مى‌كند كه فرموده است: «هيچ مؤمنى نيست كه از اداى يك درهم حق امتناع كند مگر آن كه دو درهم در غير حقّ خرج مى‌كند و هيچ كسى از اداى حقّى كه در مال اوست خوددارى نمى‌كند، مگر آن كه خداوند روز قيامت مارى از آتش را طوق گردن او خواهد كرد.»«٩»

و نيز الفقيه به سند صحيح از معروف بن خرّبوذ از ابى جعفر امام باقر (ع) روايت مى‌كند كه فرموده است: «خداوند زكات را در كنار نماز قرار داده و فرموده است:

أقيموا الصّلاة و آتو الزّكاة پس كسى كه اقامه نماز كند و زكات ندهد مانند اين است كه نماز نخوانده است.»«١٠»

[٦] ص ١٥١، شماره ١.

[٧]- آل عمران / ١٨٠: در روز قيامت آنچه را نسبت به آن بخل ورزيدند مانند طوقي به گردن آنها خواهند افکند.

[٨]- معاني الاخبار، ص ٣٣٥.

[٩]- الفقيه، ص ١٥٢، شماره ٦.

[١٠]- الفقيه، ص ١٥١، شماره ٢.