ضمن آنچه خداوند به يكى از پيامبرانش وحى فرموده آمده است: «به عزّت و جلالم سوگند من آرزوى هر كسى را كه به ديگرى غير از من چشم اميد دوخته باشد به نوميدى مى‌كشانم، و در ميان مردم بر او جامه خوارى مى‌پوشانم، و او را از رحمت و فضل خود دور مى‌گردانم. آيا بنده من در سختيها از ديگرى انتظار كمك دارد در صورتى كه رفع آنها در دست من است و به ديگرى چشم اميد دوخته در حالى كه من بى‌نياز و بخشنده‌ام كليد درهاى بسته به دست من است، و درگاهم به روى كسانى كه مرا بخوانند گشوده است. آيا نمى‌دانيد كسى را كه بلايى به او رسيده برطرف كردن آن جز از من از كس ديگر ساخته نيست پس چرا از من روى مى‌گرداند و اميد و آرزو از ديگرى دارد. در حالى كه من از جود و كرم خود آنچه را از من درخواست نكرده به او بخشيده‌ام امّا او از من روى گردانيده و از من درخواستى نكرده و در بلايى كه دچار شده از ديگرى تقاضاى كمك كرده است. من خدايى هستم كه پيش از درخواست مى‌بخشم در اين صورت آيا ممكن است از من درخواست شود و نبخشمي هرگز، آيا جود و كرم از آن من نيست، آيا زمان دنيا و آخرت در دست من قرار نداردي اگر اهل آسمانهاى هفتگانه و زمينها همگى درخواست عطا و بخشش كنند و حاجت يكايك آنها را برآورم در ملك و قدرت من به اندازه بال مگسى كاستى پديد نمى‌آيد، و چگونه ممكن است مملكتى كه من سرپرست آنم دچار كاستى شود، چه بدبخت است كسى كه نافرمانى من كند، و حرمت مرا پاس ندارد.»«١٤٦» اين خبر را امام صادق (ع) از پدرانش از امير مؤمنان (ع) روايت كرده است.

از پيامبر خدا (ص) نقل شده كه فرموده است: «هر كس از توسّل به مخلوق چشم پوشد و به من متوسّل شود من روزى او را در آسمانها و زمين ضامنم، و اگر مرا بخواند او را اجابت مى‌كنم، و چنانچه از من بخواهد به او مى‌بخشم، و اگر طلب آمرزش كند او را مى‌آمرزم، و هر كس از من چشم پوشد و به مخلوق متوسّل شود اسباب آسمانها و زمين را

[١٤٦] کافي، ج ٢، ص ٦٦ با اضافاتي؛ فقه‌الرّضا نظير آن؛ مستدرک الوسائل، ج ٢، ص ٢٨٨.