علاوه بر اين ما در دعاهاى مأثور از اهل بيت (ع) الفاظى مى‌يابيم كه معانى آنها را نمى‌دانيم، و اين گونه الفاظ بسيارند. از جمله آنها نامها و قسمها و مقاصد و حاجات و فوايد و درخواستهايى است كه در اين دعاهاست. ما به اين اسامى تمسّك مى‌جوييم و چيزهايى را از خداوند مسألت مى‌كنيم در حالى كه به هيچ يك از اينها دانا نيستيم، و هيچ كس نگفته است امثال اين گونه دعاها اگر با اعراب صحيح باشد مردود است، با اين كه فهم عامى نسبت به معانى الفاظى كه غلط اعرابگذارى شده بيشتر از فهم نحوى نسبت به ادعيّه‌اى است كه معانى آنها روشن نبوده و بر تفسير و لغات آنها آگاه نيست، بلكه تنها اعراب آنها را مى‌داند. بنابر اين خداوند به اندازه قصد و نيّت دعا كننده به او پاداش مى‌دهد، چه پيامبر خدا (ص) فرموده است: «اعمال بر اساس نيّات است» و نيز فرموده است: «نيّت آدمى بهتر از عمل اوست» و اينها در اين مورد نصوصى صريح‌اند.

بنابر اين پاداش بر اساس نيّت است و دعا كننده از اين راه سود مى‌برد و اگر پاداش بر مبناى عمل ظاهر داده مى‌شد او هلاك مى‌گرديد. همچنين پيامبر (ص) فرموده است:

«سين بلال نزد خداوند شين است.» مردى نزد امير مؤمنان (ع) آمد و عرض كرد: اى امير مؤمنان! امروز بلال با فلانى مناظره داشت و كلمات را غلط ادا مى‌كرد، امّا فلانى فصيح سخن گفت و بر گفتار بلال مى‌خنديد. امير مؤمنان (ع) فرمود: «اى بنده خدا منظور از فصاحت بيان اصلاح عمل و پاكيزه ساختن آن است، اگر فلانى اعمالش سخت غلط و اشتباه باشد فصاحت بيان و شيوايى سخن چه سودى به او مى‌رساند و اگر اعمال بلال در كمال درستى و پاكيزگى باشد نارسايى و سستى بيان او چه زيانى به او وارد مى‌كند.»

اين حديث ثابت مى‌كند كه غلط همان‌گونه كه دامنگير الفاظ مى‌شود بر اعمال نيز وارد مى‌گردد، و ضرر زمانى است كه غلط در عمل واقع شود نه در الفاظ.«١٥٣»

فضيلت صلوات بر پيامبر خدا (ص)

خداوند متعال فرموده است: إِنَّ الله وَ مَلائِكَتَهُ يُصَلُّونَ عَلَى النَّبِيِّ يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا صَلُّوا عَلَيْهِ وَ سَلِّمُوا تَسْلِيماً.

[١٥٣] تا اين جا از کتاب عدّة الدّاعي، ص ١٠ است.