راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٢١٩ - فضيلت حجّ

بهتر است تا در مكّه بوده و از اقامت در آن دلتنگ باشى و قلبت به شهر ديگر شيفته و وابسته باشد.

٣- بيم از ارتكاب خطا و گناه در مكّه زيرا اين بسيار خطرناك است و با توجّه به شرافت محلّ سزاوار است دشمنى حقّ تعالى را برانگيزد. ابن مسعود گفته است: در هيچ شهرى بنده به صرف تصميم بر معصيت بى‌آن كه آن را به عمل درآورد مورد مؤاخذه قرار نمى‌گيرد جز در شهر مكّه و اين آيه را خواند: وَ من يُرِدْ فِيهِ بِإِلْحادٍ بِظُلْمٍ نُذِقْهُ من عَذابٍ أَلِيمٍ«٥٨» مى‌گويم: از طريق خاصّه (شيعه) روايتى است كه به سند صحيح معاوية بن عمّار از امام صادق (ع) نقل مى‌كند و مى‌گويد: از آن حضرت در باره قول خداوند متعال: وَ من يُرِدْ فِيهِ بِإِلْحادٍ بِظُلْمٍ نُذِقْهُ من عَذابٍ أَلِيمٍ پرسيدم فرمود: «هر ستمى كفر و بيدينى است و زدن خدمتكار بى‌آن كه گناهى كرده باشد نيز از همين نوع الحاد است.» اين روايت در الفقيه است«٥٩» شيخ صدوق در الفقيه گفته است: در روايت ابو الصباح كنانى از امام صادق (ع) آمده كه فرموده است: «هر ستمى كه انسان در مكّه به خودش بكند اعمّ از دزدى يا ستم به كسى يا مختصر ظلمى من آن را الحاد مى‌دانم»، و به همين سبب فقيهان پرهيز مى‌كردند كه در مكّه سكنا گزينند.«٦٠»

شيخ صدوق در الفقيه گفته است علاء از محمّد بن مسلم از ابى جعفر امام باقر (ع) روايت كرده كه فرموده است: «سزاوار نيست انسان يك سال تمام در مكّه اقامت كند.»

عرض كردم: چه بايد بكندي فرمود: «از آن جا كوچ كند. و نيز شايسته نيست ساختمانى برتر از كعبه بنا كند.»«٦١» و نيز روايت شده است كه اقامت در مكّه دل را دچار قساوت‌