راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٤١٧ - ١٠- ديگر ادب باطن است

«١٠٧» و نيز دستور داد كه براى مباهله اجتماع كنند.

ابو خالد روايت كرده كه ابو عبد الله (ع) فرموده است: هر گاه چهل نفر مرد نزد هم اجتماع كنند و در امرى خداوند را بخوانند حقّ تعالى دعاى آنها را مستجاب مى‌كند و اگر چهل نفر نبودند و چهار نفر بودند ده بار خدا را بخوانند خداوند دعايشان را اجابت مى‌كند و چنانچه چهار نفر نباشند و يك نفر باشد چهل بار خدا را بخواند خداوند عزيز جبّار دعايش را مستجاب مى‌كند.»«١٠٨»

عبد الأعلى از آن حضرت روايت مى‌كند: «هر گاه چهار گروه گرد هم آيند كه براى مطلبى به درگاه خدا دعا كنند جز اين نيست كه با اجابت آن دعا از هم جدا مى‌شوند.»«١٠٩»

علىّ بن عقبه از مردى از ابى عبد الله (ع) روايت كرده كه آن حضرت فرموده است: «هر گاه امرى پدرم را اندوهگين مى‌ساخت زنان و كودكان را جمع مى‌كرد، سپس دعا مى‌كرد و آنها آمين مى‌گفتند.»«١١٠»

سكونى از آن حضرت روايت كرده است كه: «دعا كننده و آمين‌گو در ثواب شريكند.»«١١١»

٤- گريستن در حال دعا. در عدّة الدّاعى«١١٢» آمده است كه آن مهمترين آداب دعا و بالاترين حالات آن است، زيرا:

اوّلا- گريه دلالت بر رقّت قلب دارد و رقّت دل نشانه اخلاصى است كه موجب استجابت دعاست. امام صادق (ع) فرموده است: «هر گاه بدنت لرزيد و چشمت گريست و قلبت ترسيد پس بگير، بگير كه حاجتت نزديك و به تو توجهى شده است.»«١١٣» و نيز همان طورى كه در حديث آمده خشكى چشم ناشى از قساوت دل و