مى‌سازند خداوند امثال اين گونه قاريان قرآن را زياد نكند، و دسته‌اى قرآن را تلاوت مى‌كنند و آن را داروى دردهاى دل خويش قرار مى‌دهند، شبها را با آن به بيدارى مى‌گذرانند، روزها را با آن تشنه بسر مى‌برند، در مساجد به خواندن آن اقدام مى‌كنند، و براى آن از بستر آسايش دورى مى‌گزينند، خداوند عزيز جبّار به خاطر آنها بلاها را دفع و قدرت را از دشمنان سلب و باران را از آسمان نازل مى‌كند. به خدا سوگند در ميان قرآن‌خوانان اين گونه قاريان از كبريت احمر ناياب‌ترند.»«٣٩»

و به سند خود از ابى عبد الله (ع) روايت كرده كه فرموده است: «برخى از مردم قرآن مى‌خوانند تا بگويند فلانى قارى قرآن است، و بعضى قرآن مى‌خوانند تا از اين راه دنيا را به چنگ آورند، و در اينها هيچ خيرى نيست، و برخى ديگر قرآن مى‌خوانند تا در نماز و روز و شب خود از آن بهره‌مند شوند.»«٤٠»

در اخبار آمده است: «بسا قرآن‌خوانى كه قرآن او را لعن مى‌كند.»«٤١»

غزّالى مى‌گويد: ... ابن مسعود گفته است: سزاوار است حامل قرآن به شبش كه او بيدار و مردم در خوابند، و به روزش كه مردمان در امر دين كوتاهى مى‌كنند. و به حزن و اندوهش كه مردم در فرح و شاديند، و به گريه‌اش در هنگامى كه مردم مى‌خندند، و به خاموشيش در حالى كه مردم از هر درى سخن مى‌گويند، و به فروتنى او در زمانى كه مردم كبر مى‌ورزند ممتاز و شناخته شود. و بايد حامل قرآن فروتن و نرمخو باشد و بدرفتار، مجادله‌گر، نعره‌زن و داد و فرياد كن و تندخو نباشد.

پيامبر خدا (ص) فرموده است: «بيشتر منافقان اين امّت قاريان قرآنند.»«٤٢»

و نيز فرموده است: «قرآن بخوان مادام كه تو را (از بدى) باز مى‌دارد. و اگر باز ندارد تو آن را نمى‌خوانى.»«٤٣»

[٣٩] کافي، ج ٢، ص ٦٢٧.

[٤٠]- همان مأخذ، ج ٢، ص ٦٠٩.

[٤١]- بر مأخذ آن آگاهي نيافتم جز اين که انس بن مالک آن را نقل کرده است.

[٤٢]- مسند احمد، ج ٤، ص ١٥١ و ١٥٥، طبراني، بيهقي، الجامع الصغير، باب الالف.

[٤٣]- مسند الفردوس ديلمي از حديث ابن عمر: الجامع الصغير.