قبول ولايت، معرفت آنها نسبت به دوستان آنها و بيزارى از دشمنان آنها نيكوست در دين برادران شما هستند و پيوند آنها با شما از نظر رحم و خويشاوندى از پدران و مادرانى كه در جرگه مخالفان مى‌باشند قويتر است. از اين رو به آنها زكات و صدقه ندهيد، زيرا دوستان و شيعيانمان نسبت به ما مانند يك جسد واحدند، و بر جماعت ما زكات و صدقه حرام مى‌باشد، و بايد آنچه به اين برادران مى‌دهيد به عنوان احسان و نيكى باشد و آنها را از زكات و صدقات منزّه بدانيد و از اين كه چركهاى خود را بر آنها سرازير كنيد معاف بداريد. آيا هيچ كسى از شما دوست مى‌دارد كه چركهاى بدنش را بشويد سپس آنها را بر سر برادر مؤمنش بريزدي و چرك گناه سخت‌تر از چرك بدن است. بنابر اين برادران مؤمن خود را به چرك آلوده نسازيد. همچنين صدقات و زكوات خود را به دشمنان آل محمّد (ع) و دوستان دشمنان آنها ندهيد، زيرا كسى كه به دشمنان ما صدقه دهد مانند كسى است كه در حريم پروردگار و حريم من دست به دزدى زده است عرض شد: اى پيامبر خدا! مخالفان مستضعف نادان كه مخالفت آنها با ما از روى بينش نبوده و سر دشمنى با ما ندارند چه استحقاقى دارندي فرمود: «به هر يك از آنها كمتر از يك درهم و كمتر از يك گرده نان بدهيد. سپس هر كار نيكى بعد از اين انجام دهيد و آبروى خودتان را با آن حفظ كنيد و به وسيله آن زبان هرزه گويان و غيبت كنندگان را ببنديد براى شما صدقه محسوب مى‌شود.» پايان گفتار پيامبر (ص).

مى‌گويم: از وظايف صدقه دهنده اين است كه پس از اعطاى آن دست خود را ببوسد زيرا دست او پيش از آن كه در دست سؤال كننده واقع شود در دست خداوند قرار مى‌گيرد امير مؤمنان (ع) فرموده است: «هنگامى كه به سؤال كننده چيزى داديد دهنده دست خود را به دهنش برگرداند و آن را ببوسد، زيرا پيش از آن كه دست او در دست سائل قرار گيرد در دست خدا واقع شده است، چه خداوند صدقات را مى‌پذيرد.»«٦٠»

پيامبر (ص) فرمود: «صدقه مؤمن به دست سائل نمى‌رسد مگر آن كه نخست در دست خدا واقع مى‌شود. سپس اين آيه را تلاوت فرمود: أَ لَمْ يَعْلَمُوا أَنَّ الله هُوَ يَقْبَلُ‌

[٦٠] خصال صدوق، جلد ٢، ص ١٦٠ در حديث اربعمائه.