راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٤٢٥ - ١٠- ديگر ادب باطن است

از دسترس او قطع مى‌كنم و اگر از من بخواهد به او نمى‌بخشم و اگر مرا بخواند اجابتش نمى‌كنم.»«١٤٧»

١٠- از امام صادق (ع) روايت شده كه فرموده است: «ادب دعا را نگهدار و بنگر چه كسى را مى‌خوانى، و چگونه او را مى‌خوانى و براى چه او را مى‌خوانى. عظمت و كبريايى خداوند را رعايت كن، و علم او را به آنچه در ضمير تو است، و آگاهى او را بر اسرار تو و آنچه از حقّ و باطل در درون تو نهفته است به چشم دل بنگر، و راه نجات و هلاك خود را بشناس تا مبادا از خداوند چيزى بخواهى كه شايد هلاكت تو در آن باشد در حالى كه گمان كنى نجات تو در آن است، خداوند متعال فرموده است: وَ يَدْعُ الْإِنْسانُ بِالشَّرِّ دُعاءَهُ بِالْخَيْرِ وَ كانَ الْإِنْسانُ عَجُولًا«١٤٨». بينديش چه چيزى درخواست مى‌كنى، و براى چه آن را تقاضا دارى، و دعا عبارت از استجابت تو در همه چيز براى حقّ، و پالايش دل در مشاهده ربّ، و ترك همه اختيارات و تسليم همگى امور خود چه ظاهر و چه باطن آنها به پروردگار است. و اگر تو شرايط دعا را به جا نياورى نبايد در انتظار اجابت باشى چه او آشكار و نهان را مى‌داند، و شايد او را به چيزى مى‌خوانى كه مى‌داند قصد تو خلاف آن است. يكى از صحابه به ديگرى گفت: شما با دعا كردن انتظار باران داريد و من انتظار سنگ دارم.

و بدان اگر خداوند ما را به دعا كردن فرمان نداده بود، و ما خود از روى اخلاص او را مى‌خوانديم تفضّل مى‌فرمود و دعاى ما را اجابت مى‌كرد چه رسد به اين كه خداوند اجابت را براى كسى كه شرايط دعا را رعايت كند ضامن شده است. از پيامبر خدا (ص) در باره اسم اعظم الهى پرسش شد، فرمود: (همه اسمهاى خداوند اعظم‌اند) و بايد دلت را از هر چه غير خداست تهى گردانى. و به هر نامى كه مى‌خواهى او را بخوانى، و در حقيقت خداوند به نامى بدون نام ديگر اختصاص ندارد بلكه خداوند واحد قهّار است.