مى‌گرداند. و در دنيا و آخرت هزار پرده بر اعمال زشت او مى‌اندازد و چون بگويد: يا من لم يؤاخذ بالجريرة و لم يهتك الستر خداوند او را در روز قيامت مورد حسابرسى قرار نمى‌دهد و در آن روز كه پرده‌ها پاره مى‌گردد پرده از روى اعمال او برداشته نمى‌شود و هنگامى كه بگويد: يا عظيم العفو خداوند گناهانش را مى‌آمرزد هر چند به اندازه كفهاى درياها باشد، و چون يا حسن التجاوز بگويد خداوند از او درمى‌گذرد اگر چه اعمالى مانند دزدى و ميگسارى و ديگر كباير هول انگيز دنيا را مرتكب شده باشد«٣٤»ي و زمانى كه بگويد: يا واسع المغفرة خداوند هفتاد در رحمت به روى او مى‌گشايد و در رحمت خداوند غوطه‌ور خواهد بود تا از اين دنيا بيرون رود، و موقعى كه يا باسط اليدين بالرحمة مى‌گويد خداوند دست رحمت خود را بر او مى‌گشايد و چون يا صاحب كلّ نجوى و منتهى كلّ شكوى مى‌گويد خداوند ثواب هر درستكار و هر تندرست و بيمار و هر كور و فقير و هر بيچاره و مصيبت ديده را تا روز قيامت به او مى‌دهد و هر گاه يا كريم الصّفح بگويد خداوند مانند پيامبران او را گرامى مى‌دارد. و هنگامى كه يا عظيم المنّ مى‌گويد خداوند در روز قيامت خواستهاى او و خواستهاى همه خلايق را به وى مى‌دهد. و چون بگويد: يا مبتدئا بالنّعم قبل استحقاقها خداوند به تعداد شكرگزاران نعمتهايش به وى اجر مى‌دهد. و آنگاه كه يا ربّنا و يا سيّدنا مى‌گويد خداوند متعال مى‌فرمايد: اى فرشتگان من گواه باشيد كه او را آمرزيدم و به تعداد آفريده‌شدگان من در بهشت و دوزخ و هفت آسمان و هفت زمين و خورشيد، ماه، ستارگان، قطره‌هاى باران، انواع آفريدگان، كوهها، سنگريزه‌ها، گل و جز اينها و عرش و كرسى به او پاداش مى‌دهم. و هر گاه بگويد: يا مولانا خداوند دل او را پر از ايمان مى‌گرداند. و چون بگويد: يا غاية رغبتنا خداوند رغبت خلايق را به وى ارزانى مى‌دارد،

[٣٤] شايد منظور اين باشد که خداوند از حقّ خود نسبت به نواهي و محرّماتي که بنده مرتکب شده درمي‌گذرد نه اين‌که از حقوق ناس که بر ذمّه اوست صرف نظر کند، و صدور اين گفتار از بنده چنانچه مقرون به نيّت و توجّه باشد به منزله توبه و انابه‌اي است که مقتضي عفو و غفران باري تعالي است امّا چنان‌که پوشيده نيست واجب است حقوقي را که از بندگان خدا بر ذمّه اوست ادا کند و يا آنها را راضي گرداند.