آمرزش از خداوند از آن جا كوچ كن چه حقّ تعالى فرموده است: ثُمَّ أَفِيضُوا من حَيْثُ أَفاضَ النَّاسُ«٢٢» وَ اسْتَغْفِرُوا الله إِنَّ الله غَفُورٌ رَحِيمٌ.

زرعه از ابى بصير روايت كرده كه ابى عبد الله (ع) فرموده است: «چون روز عرفه آفتاب غروب كرد بگو: أللّهم لا تجعله آخر العهد من هذا الموقف و ارزقنيه أبدا ما ابقيتني و اقلبني اليوم مفلحا منجحا مستجابا لي مرحوما مغفورا لي بافضل ما ينقلب به اليوم أحد من و فدك و حجّاج بيتك الحرام، و اجعلني اليوم من اكرم و فدك عليك و أعطني أفضل ما أعطيت أحدا منهم من الخير و البركة و الرحمة و الرّضوان و المغفرة، و بارك لي فيما أرجع إليه من اهل و مال او قليل او كثير و بارك لهم في.» چون از آن جا كوچ كنى در راه رفتن روش ميانه را برگزين و بر تو است كه با آرامش و وقار باشى و وجيف را كه نوعى راه رفتن شتر است و بسيارى از مردم در كوهها و درّه‌ها بدان عادت دارند ترك كنى، زيرا پيامبر خدا (ص) شترش را باز مى‌داشت تا حدّى كه سر شتر به رانش مى‌رسيد، و به آرامش دستور مى‌داد. لذا بايد سنّت آن حضرت متابعت شود. بارى چون به كثيب احمر كه در سمت راست جاده است رسيدى بگو: أللّهم ارحم موقفي و بارك لي في عملي و سلّم لي ديني و تقبّل مناسكي. چون به مزدلفه كه آن را جمع مى‌نامند درآمدى در بطن الوادى كه سمت راست جادّه و نزديك مشعر الحرام است فرود آى، و اگر در آن جايى نيافتى نبايد از آبگيرهايى كه در وادى محسّر است تجاوز كنى، زيرا اينها حدّ فاصل ميان جمع [مزدلفه‌] و مناست. نمازهاى مغرب و عشا را با يك اذان و دو اقامه بگزار، و نوافل مغرب را پس از نماز عشاء به جاى آور، و در شب يوم النّحر نماز مغرب را جز در مزدلفه برگزار مكن، اگر ربع شب يا ثلث آن سپرى شد بقيّه شب را در مزدلفه بمان. و بايد از جمله دعاهاى تو در آن اين باشد: أللّهم هذه جمع فاجمع لي فيها جوامع الخير كلّه، أللّهم لا تؤيسنى من الخير الّذى سألتك أن تجمعه لي في قلبي، و عرّفني ما عرّفت‌

[٢٢] بقره / ١٩٩: سپس از همان جا که مردم کوچ مي‌کنند (به سوي سرزمين منا) کوچ کنيد و از خداوند آمرزش بخواهيد که خدا آمرزنده و مهربان است.