راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٢٤١ - باب دوم در ترتيب اعمال ظاهرى حجّ از آغاز سفر تا بازگشت كه در ده فراز ذكر مىشود

صلّ على محمّد و ال محمّد و اغفرلي ذنوبي إنّه لا يغفر الذّنوب إلّا انت يا كريم.

هنگامى كه به مروه درآمد بر آن بالا رود و بايستد بطورى كه خانه كعبه بر او نمايان باشد و همان دعايى را كه بر كوه صفا خوانده بخواند و حوايج خود را از خداوند بخواهد و در دعاى خود بگويد: يا من أمر بالعفو، يا من يجزى على العفو، يا من دلّ على العفو، يا من زيّن العفو، يا من يثيب على العفو، يا من يحبّ العفو، يا من يعطى على العفو، يا من يعفو على العفو، يا ربّ العفو، العفو العفو، در اين موقع به پيشگاه خداوند گريه و زارى كند و اگر قادر بر گريه نيست تظاهر به آن كرده سعى كند هر چند به اندازه بال مگسى اشك از چشمش سرازير شود، و در دعا كردن بكوشد سپس از مروه فرود آيد و به سوى صفا رود و چون به كوچه عطّاران رسد سعى را با هروله به سوى مناره‌اى كه نزديك كوه صفاست انجام دهد و پس از رسيدن به آن هروله را قطع كند و قدم بردارد تا به كوه صفا درآيد و روى آن بايستد بطورى كه رويش به سوى خانه كعبه باشد و آنچه را در دفعه نخست گفته بگويد تا به كوه مروه درآيد. پس هفت بار ميان صفا و مروه طواف يا رفت و آمد كند بگونه‌اى كه وقوف او بر كوه صفا چهار بار و بر مروه چهار بار و سعى ميان آنها هفت دور باشد و از كوه صفا شروع و به مروه ختم گردد. كسى كه در قسمتى از بين راه هروله را ترك كند بايد بى‌آنكه رويش را به سمت ديگر بگرداند بطور قهقرا تا جايى كه هروله را ترك كرده واپس رود سپس از آن جا تا محلّى كه بايد هروله را در آن قطع كند هروله كنان حركت كند.

در سعى طهارت از حدث و خبث مستحبّ است و مى‌دانيم كه سعى در حجّ و عمره ركن است، و كسى كه به عمد آن را ترك كند حجّ يا عمره‌اش باطل است. ليكن اگر از روى فراموشى ترك كرده باشد آن را به جا آورد و چنانچه اداى آن بر او دشوار باشد براى آن نايب بگيرد.

هنگامى كه از عمل سعى فارغ شد بايد از مروه فرود آيد، و موهاى سرش را از هر طرف و موهاى ابروها و محاسن و شاربش را اندكى كوتاه كند و ناخنهايش را بگيرد و