راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٣٠٢ - در نكوهش تلاوت غافلان

و نيز فرموده است: «كسى كه حرام قرآن را حلال شمارد به آن ايمان نياورده است.»«٤٤»

يكى از پيشينيان گفته است: بنده‌اى شروع به تلاوت سوره‌اى از قرآن مى‌كند، و تا زمانى كه از آن فارغ شود قرآن برايش طلب رحمت مى‌كند، و نيز بنده‌اى خواندن سوره‌اى را آغاز مى‌كند و تا آنگاه كه از آن فراغت يابد قرآن به او لعنت مى‌فرستد. گفته شد: اين چگونه ممكن استي پاسخ داد: هر گاه حلال آن را حلال و حرام آن را حرام كند قرآن برايش طلب آمرزش مى‌كند و گرنه بر او لعنت مى‌فرستد.

يكى از دانشمندان گفته است: بنده قرآن مى‌خواند و در همين حال خودش را لعن مى‌كند و توجّه ندارد كه آيه: أَلا لَعْنَةُ الله عَلَى الظَّالِمِينَ را مى‌خواند در حالى كه خود او ستمكار است، و آيه: ألا لعنة الله على الكاذبين را مى‌خواند و او خود از جمله دروغگويان است.

در تورات آمده است: اى بنده من از من شرم نمى‌كنىي چه اگر در راهى كه مى‌روى نامه‌اى از دوستت به تو رسد به خاطر آن از راه به كنارى مى‌روى و مى‌نشينى و آن را كلمه به كلمه با دقّت مى‌خوانى تا چيزى از آن ناخوانده و نفهميده نماند، و من كتابم را به سوى تو فرستاده‌ام بنگر كه در آن چه اندرزهايى را ذكر و تكرار كرده‌ام تا در ابعاد آن بينديشى با اين حال تو از آن رو گردانيده‌اى. اى بنده من! آيا من در نزد تو از يكى از دوستانت پست‌ترمي اگر يكى از اين دوستانت در نزد تو بنشيند تمامى صورت خود را متوجّه او مى‌كنى و با تمام حواسّ به سخنان او گوش مى‌دهى، و اگر در اين اثنا كسى سخنى بگويد تا تو را از شنيدن گفتار او باز دارد به وى اشاره مى‌كنى كه خاموش باشد، هان اينك من رو به تو كرده و با تو سخن مى‌گويم در حالى كه تو با دل خويش از من رو گردانيده‌اى و مرا از يكى از دوستانت پست‌تر به حساب آورده‌اى.