راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ١٢ - باب چهارم در امامت و اقتدا

زيرا بر امام ضمانتى نيست.»«١٨»

غزّالى مى‌گويد: برخى از پيشينيان گفته‌اند: پس از پيامبران هيچ كس برتر از عالمان نيست، و پس از عالمان كسى برتر از ائمّه جماعت نيست، زيرا اينان واسطه ميان خدا و خلق او مى‌باشند، پيامبران با رسالت، عالمان با علم و اينان با توسّل به ستون دين كه نماز است.

٤- امام جماعت بايد با خلوص كامل براى رضاى خداوند پيشنمازى كند،

و در طهارت و همه شرايط نماز امانت الهى را به انجام رساند. اين گفته غزّالى است و نيز مى‌گويد:

امّا منظور از اخلاص اين است كه براى پيشنمازى اجرت نگيرد، چه پيامبر خدا (ص) عثمان بن ابى العاص ثقفى را به مأموريت فرستاد و به او فرمود: «كسى را به گفتن اذان بگمار كه اجرت نگيرد» «١٩». اذان راه ورود به نماز، و امامت خود نماز است پس سزاوارتر است به اين كه در برابر آن اجرت گرفته نشود. امّا اگر از محلّ درآمد موقوفه‌اى كه به امرار معاش امام مسجد تخصيص داده شده و يا از سوى حاكم و يا از طرف مردم مقرّرى اخذ كند حكم به حرمت آن نشده، ليكن مكروه است و كراهت در واجبات سخت‌تر از كراهت در مستحبّات است. اين مقرّرى در حقيقت اجرت حضور مستمرّ او در محلّ و مراقبت او بر حفظ مصالح مسجد از لحاظ نماز جماعت است، و اجرت برگزارى نماز نيست.

امّا مقصود از امانت طهارت باطن از فسق و معاصى كبيره و عدم اصرار بر صغيره است. كسى كه نامزد پيشنمازى است سزاوار است از تلاش در راه رسيدن به آن اجتناب كند، زيرا او به منزله نماينده و شفيع مردم است و بايد بهترين آنها باشد.

همچنين طهارت ظاهر را از حدث و باطن را از خبث و پليدى حفظ كند، زيرا اين امرى است كه جز خود او كسى بر آن آگاه نيست و اگر در اثناى نماز متذكّر شود كه‌