بدعتى گمراهى و سرانجام گمراهى آتش است. كافى به سند حسن از ابى جعفر امام باقر و ابى عبد الله امام صادق (ع) روايت كرده كه پيامبر خدا (ص) فرموده است: «نماز چاشتگاه بدعت است.»«٣٦»

سيف بن عميره بطور مرفوع روايت كرده: امير مؤمنان (ع) از كنار مردى گذشت كه در مسجد كوفه نماز چاشتگاه مى‌خواند. آن حضرت با تازيانه‌اش به پهلوى او اشاره كرده و فرمود: «نماز توبه‌كاران را كشتى خدا تو را بكشد» نمازگزار گفت: اين را ترك كنمي امام (ع) فرمود: «أَ رَأَيْتَ الَّذِي يَنْهى‌، عَبْداً إِذا صَلَّى»«٣٧» ابى عبد الله (ع) فرمود:

«انكار على (ع) در نهى از آن كافى است.»«٣٨»

در الفقيه از عبد الواحد بن مختار انصارى از ابى عبد الله (ع) روايت شده كه گفته است: از آن حضرت در باره نماز چاشتگاه پرسيدم فرمود: نخستين كسى كه اين نماز را خواند قوم تو بودند و آنها از غافلان بودند، اين نماز را مى‌خواندند در حالى كه پيامبر خدا (ص) آن را نخوانده است، ابى عبد الله (ع) فرمود: على (ع) از كنار مردى گذشت كه اين نماز را مى‌خواند، آن حضرت فرمود: اين چه نمازى است، عرض كرد: آن را ترك كنمي على (ع) فرمود: من بنده‌اى را كه نماز مى‌خواند نهى مى‌كنمي«٣٩».

زراره از ابى جعفر امام باقر (ع) روايت كرده كه فرموده است: «پيامبر خدا (ص) هرگز نماز چاشتگاه نخوانده است.» او مى‌گويد: عرض كردم: آيا به من خبر نمى‌دهى كه پيامبر خدا (ص) در آغاز روز چهار ركعت نماز به جا مى‌آوردي فرمود: «آرى آنها را از

[٣٦] همان مأخذ، ج ٣، ص ٤٥٣.

[٣٧]- علق / ٩ و ١٠: به من خبر ده آيا کسي را که نهي مي‌کند بنده‌اي را به هنگامي که نماز مي‌خواند (آيا مستحق عذاب الهي نيستي).

[٣٨]- مراد از نماز توبه کاران نافله ظهر است، و مقصود از کشتن نماز ضايع کردن و مقدّم داشتن آن بر وقت ظهر است که به منزله کشتن آن است و منظور امير مؤمنان (ع) از استشهاد به آيه شريفه اين است که: نماز تو نماز نيست تا منع از آن روا نباشد چنان‌که از آيه دانسته مي‌شود، بلکه آن بدعت است و قول امام صادق (ع) نيز مؤيّد آن است. مخالفان اين روايت را به صورت تحريف شده‌اي نقل و به گونه‌اي که از تحريف آن زشت‌تر است تفسير کرده‌اند. رجوع شود به النهاية ابن اثير ماده نَحَر.

[٣٩]- همان مأخذ، ص ١٤٩، باب نوادرالصلاة، شماره ٣ و ٤.