راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٣٩٨ - ٣- به هنگام دعا رو به قبله كند و دستها را بالا برد

به قبله كرد و پيوسته دعا مى‌فرمود تا آفتاب غروب كرد.«٣٧»

سلمان (رض) گفته است: پيامبر خدا (ص) فرمود: «همانا پروردگارتان بسيار با شرم و بخشنده است. شرم مى‌كند از اين كه بنده‌اش دستهايش را به سوى او بلند كند و او آنها را خالى برگرداند.»«٣٨»

انس روايت كرده است كه پيامبر (ص) در دعا دستهايش را به قدرى بلند مى‌كرد كه سفيدى زير بغل آن حضرت ديده مى‌شد و با انگشتانش اشاره نمى‌كرد.«٣٩»

ابو الدّرداء گفته است: اين دستها را پيش از آن كه با غلّ بسته شود بلند كنيد.

سپس شايسته است در پايان دعا دستهايش را به صورتش بكشد.

ابن عبّاس گفته است: «پيامبر (ص) به هنگام دعا دو كف دستش را به هم متّصل مى‌كرد و آنها را نزديك صورتش قرار مى‌داد.»«٤٠»

عمر گفته است: پيامبر خدا (ص) چون دست به دعا برمى‌داشت پيش از آن كه آنها را برگرداند به صورتش مى‌كشيد«٤١»، و اين وضع دستها بود و چشم به آسمان نمى‌افكند و مى‌فرمود: «مردم از نظر كردن به آسمان در هنگام دعا باز ايستند و گرنه بينايى آنها گرفته مى‌شود.»«٤٢»

مى‌گويم: از طريق خاصّه (شيعه) كافى از ابى عبد الله (ع) روايت كرده كه فرموده است: «هيچ بنده‌اى دستش را به سوى خداوند عزيز جبّار نمى‌گشايد، جز اين كه خداوند متعال شرم مى‌كند كه آن را تهى بازگرداند و از فضل و رحمت خود آنچه را بخواهد در آن قرار مى‌دهد و هر يك از شما كه دعا كند بايد دستهايش را برنگرداند تا آنگاه كه آنها